Gato encerrado

O PSOE e os grupos mediáticos “cercanos” a este partido político (ou é ao revés?) levan meses batendo no Partido Popular a conta do caso Gürtel, un caso que a min particularmente xa me ten aburrido, e non coñezo a ningunha persoa do meu entorno persoal que estea o máis mínimo interesado neste asunto. A ninguén!!.

É grave, sen dúbida, que Camps ou Rita Barberá reciban agasallos por adxudicar a determinadas empresas, que á súa vez, fan importantes aportes económicos ao PP. Pero máis grave aínda son as filtracións interesadas que se fan do sumario, que é segredo, por parte dos grupos mediáticos afíns ao PSOE, que, claro está, ditas publicación teñen unha clara intencionalidade política. Primeiro, socabando a moral do votantes do PP, cousa que non conseguiron, nin conseguirán, tendo en conta os últimos resultados electorais deste partido. E segundo, ten unha clara intención de distraer ao público con “trivialidades”, cando hai cuestións máis importantes que pasan, curiosamente desapercibidos polos medios, como por exemplo, a aprobación do Fondo de Reestructuración Ordenada Bancaria, que porá en mans dos banco preto de 90 mil millóns de euros para que estes fagan fusión entre eles, é dicir, para concentrar máis poder en menos mans; e mentres, o goberno socialista, fai este agasallo de cartos públicos aos bancos, ao cidadán de a pé, sóbelle os impostos indirectos, mentres elimina impostos directos que gravan ás grandes fortunas (Imposto sobre o Patriminio).

As filtracións do sumario son moi graves, máis aínda que o propio delito, porque parte dunha institución, a Xustiza, que debe velar polo cumprimento da lei, pero a presunción de inocencia dos imputados debe ser protexida até as últimas consecuencias.

Como dixen as filtracións teñen un interese político e polo tanto non son un capricho dun simple funcionario, aquí hai gato encerrado.

Obama Deception

Guantánamo segue aberto. A Patriot Act non foi derrogada, ao contrario, parece ser que se quere incrementar o control da cidadania americana através de internet. Para 2010 está prevista a retirada de Irak, mais as tropas non regresan aos cuarteis americanos, van camiño de Afganistán, así, como non quere a cousa, e levan alí bombardeando a ese pobre país desde 2001. A sombra da CIA e dos servizos segredos planea sobre Irán, na procura de instaurar un goberno “amigo” que serva en bandexa os importantes recursos petrolíferos que ten este país. Cartos e máis cartos para os bancos, incrementando o déficit público americano até límites estratosféricos, alimentando un esquema Ponzi de consecuencias impredecíbeis para economía mundial.

Está claro que a cidadanía americana tiña unha necesidade imperiosa de cambio; a era Bush foi nefasta e camiñaba hacia o desastre, algo que xa se palpaba desde a distancia en películas como “No Val de Elah”, de Paul Hagis, ou “Gran Torino”, de Clint Eastwood. Estados Unidos, e tamén o mundo, necesitaba un cambio, e non nos enganemos as grandes transnacionais tamén eran conscientes de que se querían completar a folla de ruta para que o goberno mundial fora unha realidade, e necesitaban un rostro amábel, distinto, carismático, atractivo,... e porque non, negro (“ma non troppo”).

A súa campaña recadou máis cartos que ninguén. Homes como Bill Gates ou Warren Buffet apoiárono publica e economicamente. E Wall Street e a Reserva Federal nomearon os seus Secretarios de Estados, á altura das súas necesidades, que dadas as circunstancias son moitas, porque o burato negro creado pola sector financeiro é tan grande que papará todo canto lle boten.

Déixovos este documental e que cada quen saque as súas propias conclusións. Á marxe de que sexa certo ou non o que se reflicte neste documental, Obama será xulgado polos seus actos e o que se veu até o momento non é para botar foguetes.

Nota: Cando lle dades ao Play para ver o vídeo, abre unha fiestra con publicidade, pechádea e voltade ao meu blog, e clicade novamente no Play, que, como veredes, agora está en verde.

Catro verdades sobre a Gripe A

A todo isto, o Ministerio de Sanidade comprou 37 millóns de doses.

De terceira rexional

Parece ser que Feijoo quere negociar o noso financiamento da man da comunidade de Castela-León, é dicir, que o PP equipara a Galiza cunha comunidade de 3ª rexional no canto de solicitar unha negociación de igual a igual co Estado, como fixo Catalunya.

Calquera día Feijoo anúncianos que a Xunta de Galiza convértese en delegación do Goberno de Madrid, cuxo idioma oficial será o castelán, obviamente, mais iso non será até que Rajoy sexa Presidente do Goberno Central. Ao tempo...

O metal no camiño

Peregrinaxe pola dignidade laboral

Os traballadores do metal da provincia de Pontevedra trasladaron a súa protesta a Santiago facendo unha peregrinación a pé, como calquera pelegrín, mais estes non pararon na Catedral, foron directos a San Caetano, onde está o goberno da Xunta, para facerlles chegar as súas lexítimas demandas.

Este particular xeito de protesta foi convocada pola CIG, central sindical que está a capitanear a protesta e a folga. CC.OO e UGT secúndana con poucas ganas e iso notouse nas intervencións que fixeron en San Caetano, xa que en máis dunha ocasión foron interrompidas con pitos. Non así a intervención do verdadeiro líder da protesta, Antolín Alcántara, cuxa intervención foi amplamente vitoreada. Iso si, logo os medios sempre recollen as intervencións das centrais sindicais.

Como cabía esperar os PP-Boys agardaban a chegada dos do metal cun bo feixe de policía, pero os de Feijoo non se molestaron en recibilos. Segundo as miñas fontes, estaban moi liados coa preparación do seguinte dossier sobre os gastos e os contratos do bipartito; os problemas reais, os que ten o pobo, poden agardar.

La Voz de la Demagogia

Unha vez máis La Voz de Galicia volve facer gala da demagoxia que ultimamente caracteriza a este xornal. Hoxe viña unha noticia sobre os miles de euros que gastou o Sr. Touriño (que non é santo da miña devoción, como sabedes) nas rodas do seu Audi blindado, que, segundo as fontes que manexa deste xornal, que seguramente de “ruedas” entende algo, gastou 42.000 euros en 10 pares de xogos de rodas en 14 meses.

A ver, a cifra é alta, os demais mortais aproveitamos a rodas canto no podemos, iso é asi; pero se este xornal mira o prezo do coche oficial de Touriño, sería bo que fixera un repaso polo gasto dos coches oficiais do resto de políticos, por exemplo, Rajoy ou Zapatero, ou calquera dos ministros. Iso en canto aos políticos, porque se faláramos da “realeza” seguro que esa cifra é máis alta, porque, canto gasta o Juan Carlos de Borbón en rodas ou o seu fillo Felipe, cartos que tamén saen dos nosos petos.

Por certo, estou completamente seguro de que este frecuente cambio de rodas obedece a unha mera esixencia da seguridade destes persoeiros.

Os dous de sempre co mesmo conto de sempre

Recoméndoche que vexas o vídeo a pantalla completa para ver os titulares.

Progres incautos

Andan os medios revoltos porque o PSOE rexeitou apoiar unha iniciativa de IU para subirlle os impostos máis ricos. E eu pregúntome: a que vén tanto rebumbio?. Eu neste caso vou defender ao PSOE, porque é un partido coherente, aínda que presuma, e moitos dos seus electores pensen que é progresista ou de esquerdas.

Durante a época de Felipe González fíxose unha reconversión industrial que botou á rúa a miles de traballadores -en Galiza sabémolo ben, mesmo nos prohibiron construír barcos civís por esixencias de Euroa-. Baixo o mandato do andaluz tamén se fixo unha reforma laboral, que incrementou notabelmente o número de contratos laborais; tamén se iniciaron as privatizacións de empresas públicas -disque non eran rendíbeis-, é dicir, repartiron entre os máis ricos a riqueza de todos.

Agora, na época de Zapatero, o PSOE segue polo camiño iniciado en 1982, pero, ao contrario que daquela, teñen un discurso de esquerdas, aínda que a súa práctica política sexa de dereitas. Non temos que ir moi atrás, en agosto de 2008 o PSOE elimina o Impostos sobre o Patrimonio, precisamente o imposto que pagan os que máis teñen; non hai moitos días, xusto despois das eleccións europeas, o PSOE sobe os impostos indirectos, os que pagamos todos, independentemente da renda de cada quen. Así que, por coherencia, como dixo o portavoz do grupo parlamentar socialista, o Sr. Alonso, tiveron que rexeitar a iniciativa de IU, que en teoría serviría para gravar as rendas máis altas.

Desde logo nada novo baixo o sol, e o cambio de última hora non sorprende a ninguén, salvo aos “progres” incautos, que pensan que votar ao PSOE é votar esquerda.