Máis alá da crise

Un artigo de Josep Fontana

Do que quixese falarlles non é tanto da crise actual como do que está a ocorrer máis aló da crise: de algo que se nos oculta tras a súa aparencia. Para explicalo necesitarei empezar un tanto atrás no tempo.

Educámonos cunha visión da historia que facía do progreso a base dunha explicación global da evolución humana. Primeiro no terreo da produción de bens e riquezas: a humanidade avanzara até a abundancia dos tempos modernos a través das etapas da revolución neolítica e a revolución industrial. Despois viñera a loita polas liberdades e polos dereitos sociais, desde a Revolución francesa até a vitoria sobre o fascismo na Segunda guerra mundial, que permitiu o asentamento do estado de benestar. Non me estou referindo a unha visión sectaria da esquerda, nin menos aínda marxista, senón a algo tan respectable como o que os anglosaxóns chaman a visión whig da historia, segundo a cal, cito pola wikipedia, “represéntase o pasado como unha progresión inevitable cara a cada vez máis liberdade e máis ilustración”.

Até certo punto isto era verdade, pero non era, como se nos dicía, o froito dunha regra interna da evolución humana que implicaba que o avance do progreso fose inevitable –a ilusión de que tiñamos a historia do noso lado, o que nos consolaba de cada fracaso-, senón a consecuencia duns equilibrios de forzas en que as vitorias alcanzadas eran menos o froito de revolucións triunfantes, que o resultado de pactos e concesións obtidos das clases dominantes, con frecuencia a través dos sindicatos, a cambio de evitar unha auténtica revolución que transformase por completo as cousas.

Para dicilo simplemente, desde a Revolución francesa até os anos setenta do século pasado as clases dominantes da nosa sociedade viviron atemorizadas por pantasmas que perturbaban o seu sono, levándolles a temer que podían perdelo todo a mans dun inimigo revolucionario: primeiro foron os xacobinos, despois os carbonarios, os masóns, máis adiante os anarquistas e finalmente os comunistas. Eran en realidade ameazas fantasmais, que non tiñan posibilidade algunha de converterse en realidade; pero iso non impide que o medo que espertaban fose auténtico.

Siria e confusión

Un imperio protexe os seus intereses en todas partes onde estes estean en xogo. Isto por un lado. E por outra banda, tenta impedir a aparición de calquera outro imperio que lle faga sombra, e que poña en xogo a súa permanencia como potencia dominante.

Durante os últimos 50 anos ese foi o lei motiv da política exterior e da política bélica dos Estados Unidos, sós ou acompañados por serviciais lacaios. Non hai curruncho do planeta onde estiveran en xogo os intereses do imperio onde eles non estiveran presentes e todo tipo de conflitos e “revolucións de cores” ou primaveras diversas. Corea, Vietnam, Chile, Nicaragua, África, Oriente e mesmo a Unión Europea, cuxo nacemento foi patrocinado precisamente polos Estados Unidos, son algúns exemplos de zonas do planeta onde o Imperio actuou a cara descuberta ou mediante infiltracións coidadosamente medidas para aparentar o que non é, isto é, inxerencia nos asuntos internos dun país.

E a axenda contemporánea do Imperio que debullara nos medios de comunicación o xeneral Wesley Clark estase a cumprir ao pé da letra. Onte foi Irak e Libia, mañá, Siria e Irán as próximas fichas do dominó que caerán proximamente nas gadoupas do Imperio. O obxectivo é claro, controlar definitivamente unha rexión rica en petróleo, e na que os Estados Unidos se xogan o seu futuro, a súa estabilidade interna, o seu “modelo de vida” e, sobre todo, o rexurdimento dunha nova potencia económica e militar que lle faga sombra; estoume a referir a China, obviamente.

Neste sentido, cómpre estar moi atentos ao que ocorre en Siria e aos intereses que uns e outros teñen postos neste pequeno país, que malia non ter petróleo é vital para rusos, chineses e para os intereses de occidente.

E neste escenario de intereses cruzados e de confusión nada é o que parece, porque o que puido nacer como as ansias de liberdade dun pobo, ten toda a pinta de ser a posta en escena dunha política de inxerencia, de guerra encuberta, para inclinar a balanza cara os intereses do Imperio, e, como ocorreu como na caso libio, co apoio entusiasta de esquerda occidental.

Que vén o lobo!

Vista en Facebook.

O engano

Desde Europa ao goberno central, pasando pola Xunta, todos din que hai que facer recortes porque as administracións públicas gastan moito e están moi endebedadas.

Sen embargo, a realidade é teimuda e reflicte xusto o contrario. O Estado Español ten un endebedamento do 394% do PIB (preto de 4 billóns de euros), dos cales o 73% corresponde ás administracións públicas, e o resto, un 321% corresponde ás entidades financeiras, empresas e familias.

Os datos son os datos e non se lle pode dar a volta, pero si enmascarar vilmente para reflectir unha realidade ficticia, a saber con que intencións, pero cando se engana está claro que estas non son boas.

Irán: o próximo obxectivo do imperio

Nas últimas semanas sucédense as noticias que confirman esta tendencia. Onte “alguén” matou a un científico iraniano vinculado co programa nuclear deste país, e xa é o cuarto. Avións espías, sabotaxes, explosións, mortes de civís e militares en actos terroristas son habituais nas últimas semanas, e todo apunta a que os servizos segredos, sexan ianquis ou israelís, están operando neste país de oriente para ir preparando o terreo para unha máis que previsíbel intervención militar de Estados Unidos -co Novel da Paz como bandeira-, e co apoio entusiasta da Unión Europea.

O que está en xogo é, non só o control dos recursos enerxéticos deste país, moi importantes, senón impedir de calquera tipo de competencia ao Imperio, e non me estou a referir a Irán, senón a China, principal cliente do país de oriente.

Estados Unidos acapara máis do 25% da produción mundial de petróleo, un ben cada vez máis escaso, que non queren compartir con ninguén, porque diso depende non só a súa economía, e polo tanto a súa estabilidade interna, senón a súa hexemonía mundial.

Polo seu interese déixovos a continuación unha entrevista que lle fixeron a unha profesora da Universidade de Barcelona na Cadena Ser; esta muller é iraniana, e explica moi claramente os motivos da próxima guerra de Estados Unidos en Oriente, que ela dá xa por segura. Agardemos que se equivoque, aínda que tendo en conta os precedentes recentes e a historia imperial dos Estados Unidos, coido que está no certo.

Tremendo!