A rúa xa é de Fraga

Manuel Fraga, na súa etapa política da ditadura dixo "la calle es mía". Pois, efectivamente, como dixo onte Rubén Cela, portavoz municipal do BNG de Santiago, Fraga xa ten unha rúa, gracias aos votos do PP, e un despistadísimo PSOE, que tamén votou a favor, malia non facerlle falta ao alcalde os seus votos para darlle esa rúa ao ex-ministro do ditador Franco.

Indignados, Conde Roa e o galego

Vale!, Conde Roa é un elemento de coidado, que en canto se torce pode soltar calquera barbaridade. O episodio de onte na ópera non é o primeiro nin será o último.

Pero, con todos os respectos, en que se parecen as presuntas vítimas, os indignados, de Conde Roa? En que ambos, a persoa e o colectivo, rara vez utilizan o galego publicamente. Para mostra un botón, que saquei do Twitter de Outeiro. E non é a primeira vez.

Mouseland (ratolandia), a fábula do bipartidismo

Tommy Douglas foi un político canadiano, que xa hai máis de 70 anos advertiu, a través da fábula Mouseland, das consecuencias do bipartidismo, imperante no país norte americano, que os galegos e galegas coñecemos perfectamente. PSOE e PP son os promotores da maioría dos nosos problemas; e eríxense na solución cando están na oposición; mais cando gobernan xa todos sabemos o que pasa. A solución? Xa o di o ratiño; mellor mirade o vídeo.

Estamos en mans de auténticos psicópatas

O vídeo que podedes ver a continuación corresponde á entrevista que lle fixo a BBC a un “trader” chamado Alessio Rastani, que opera en mercados financeiros especulativos. Está en inglés, pero pego a continuación a tradución, que non ten desperdicio. Destaco en negriña o que me parece máis chamativo.

Resumindo: que estamos en mans de auténticos psicópatas que non lles importa en absoluto as nosas miserentas vidas, eles só se preocupan de gañar cartos. E o peor de todo é que a nivel político ningún goberno lles mete man; seguramente porque, como di, quen realmente manda é Goldman Sachs.

TRADER: vai haber un crash económico, e vai ser moi duro, porque os mercados están dominados agora mesmo polo medo. Os investidores, o “gran diñeiro”, o “diñeiro intelixente”, as institucións, non se cren este plan de rescate (refírese ao plan de rescate europeo). Saben que o mercado está morto, saben que o mercado de valores está finiquitado, non lles preocupa en absoluto o euro, están a mover o seu diñeiro a outras posicións máis seguras como bonos do tesouro (americano), os bonos a 30 anos e o dólar americano, isto non vai funcionar.


XORNALISTA: Seguimos escoitando que todo o que propuxeron os políticos até o momento foi bastante impreciso, é iso certo? Podería dicirnos exactamente que faría felices aos investidores? Que lles faría sentirse máis seguros?


TRADER: Esa é unha pregunta difícil. Persoalmente, creo que dá o mesmo. Eu son un operador financeiro, a min non me preocupa a crise. Se vexo unha oportunidade para facer diñeiro, vou a por ela. Así que, para a maioría dos brókeres, non se trata diso. Nós non nos preocupamos de como arranxar a economía, ou de como imos arranxar esta situación. O noso traballo é facer diñeiro disto e eu persoalmente estiven soñando con este momento o últimos tres anos. Teño que confesalo, eu voume á cama cada noite soñando con outra recesión, con outro momento como este. Porque hai moita xente que non o lembra, pero a depresión dos anos 30 non foi soamente o crash dos mercados. Había xente preparada para facer diñeiro con ese derrube. E eu creo que iso o pode facer calquera, non soamente unha elite.


Calquera persoa pode facer diñeiro nisto, é unha oportunidade. Cando o mercado se derruba, cando o euro e as grandes bolsas se derruban, se sabes o que facer, se tes o plan correcto posto en marcha, podes facer unha chea de diñeiro: por exemplo, cunha estratexia de hedge founds ou investindo en débeda soberana, ese tipo de cousas.


XORNALISTA: Se pode ver á xente que teño aquí comigo, verá que se quedaron coa boca aberta escoitando o que di. Agradecémoslle a súa sinceridade pero isto non nos axuda a nós, tampouco axuda ao resto da Eurozona.


TRADER: Escoite, a todos os que nos están escoitando. Esta crise económica é como un cancro. Se esperan e esperan sen facer nada este cancro vai seguir crecendo e será demasiado tarde. O que deberían facer é prepararse. Este non é o momento de confiar en que os gobernos van arranxar as cousas. Eles non gobernan o mundo. Goldman Sachs goberna o mundo. E a Goldman Sachs non lle importa este paquete de medidas de rescate, e tampouco lle importa aos grandes fondos de investimento.


Mire, eu quero axudar á xente, a xente pode gañar diñeiro con isto, non só os brókeres, o que teñen que aprender é como facer diñeiro nun mercado en descenso, o primeiro que deberían facer é protexer os seus investimentos, protexer o que teñen, porque a miña predición é que en menos de 12 meses, os aforros de millóns de persoas van desaparecer, e iso será só o principio. Así que o meu consello é “prepárense e actúen agora”. O maior risco que teñen agora mesmo é non actuar.

No Senado non se fai nada...

Valetne, claro e contundente a reportaxe, por chamarlle dalgún xeito, que fan no programa Salvados de La Sexta sobre o Senado. Neste caso o protagonista do programa foi Xosé Manuel Pérez Bouza, Senador do BNG, e cabeza de lista ao Congreso nas vindeiras eleccións xerais. Xosé Manuel Pérez Bouza é claro e contundente cando afirma que “no senado non sei fai nada”, para a continuación denunciar o silenciamento que do PP e do PSOE sobre o traballo desenvolvido no Senado. O Senador do BNG defende un cambio e un papel máis activo nesta institución, pero pero está o muro infranqueábel dos dous partidos maioritarios que impiden calquera mudanza.
(Recomendo ver sobre todo os últimos 5 minutos)

Troy Davies on my mind

"Georgia on my mind", é unha canción de Ray Charles, cantante afro-americano, nacido neste estado norteamericano en 1930. En 1979, o estado de Georgia adoptou esta canción como o seu himno oficial.



Troy Davies, afro-americano de 42, foi asasinado "legalmente" cunha inxección letal o mércores pasado no estado de Georgia; Troy proclamou a súa inocencia até o último minuto antes de morrer.

Como é posíbel que tendo un himno tan bonito sexan capaces de facer a maior das atrocidades? E como é posibel que facendo estas atrocidades en Estados Unidos sexan quen de ir dando leccións de democracia e liberdade polo mundo adiante sen o máis mínimo pudor?

Cando falamos de beneficios as casualidades non existen

Onte a FED, o banco central americano -que é privado, por se non o sabiades-, nunha sorte de malabarismo financeiro, vendeu bonos de vencemento inferior a 3 anos para comprar outros bonos de vencemento superior a 6 anos, por valor de 400.000 millóns de euros. Esta operación, segundo se parece, ten como finalidade reactivar a economía dos EEUU.

Segundo informa Gurus Blog, desde o mes de abril, o maior xestor de fondos do mundo, Pimco, vendeu paseniñamente a súa carteira de bonos de vencemento inferiores a 3 anos, para ir adquirindo outros cun vencemento superior. A estas alturas a súa carteira de bonos con vencementos a curto prazo é practicamente cero, e vai ter na porta á FED desexosa de comprar bonos a longo prazo. Vamos, negocio redondo!

Causalidade? Cando estamos a falar de millóns de dólares en beneficios as casualidades non existen. Que cada quen saque as súas propias conclusións.

O novo logo da Xunta de Galiza

Por certo, non quero arrogarme méritos que non me corresponden, a imaxe saqueina de Twitter.

Proba de resistencia da clase traballadora

Recortes salariais, reformas laborais (levamos dúas, con substanciosos recortes de dereitos), privatizacións, reforma das pensións (non só na contía a percibir, senón que teremos que traballar máis tempo para cobrar menos), recortes sociais (sanidade, educación), suba de impostos (indirectos), reforma da Constitución, paro, etc. Todo isto en pouco máis dun ano, e sen embargo, a clase traballadora permanece inmutábel, tal e como podedes apreciar no seguinte vídeo.

Ata cando?

Así lle medran os problemas a Angela Merkel

PSOE, demagoxia e imposto do patrimonio

"los ricos, ricos, ricos indudablemente no tienen 700.000 euros, tienen muchísimo más y lo tienen en SICAV (Sociedades de Inversión de Capital Variable), en otras inversiones y esos van a seguir pagando los impuestos que pagaban."
Arturo Fernández, Vicepresidente da CEOE

Quedou claro, non? daquela, a maioría dos que saen nesta foto, non pagarán o imposto do patrimonio que aprobou hoxe o goberno.

Pero para máis INRI, cal é a verdadeira razón pola que o goberno central aproba este imposto? Electoralismo? poder ser... pero tamén para deixar de pagar ás comunidades autónomas a parte do imposto que deixaron de percibir en 2008 cando o eliminou. Obxectivo último? liquidar as comunidades autónomas.

Un "temporal" chamado PSOE

O PSOE aprobará hoxe, presumibelmente, o novo imposto sobre o patrimonio, que gravará aos patrimonio superiores a 700.000 €, e só durante o que queda de ano e 2012.

Onte o PSOE tamén aprobou, coa abstención oportuna do PP, a segunda reforma laboral que supón a eliminación da limitación de contratos temporais, tamén, disque, con carácter temporal.

Temporal, efectivamente; o PSOE nesta lexislatura foi todo un temporal que arrasou non só o feble estado do benestar, senón que arrasou o pouco ou nada que tiña de “socialista” e de “obreiro”.

Pois si que estamos fodid@s!

Se Supermán entrou nunha igrexa a rezar, é que a cousa está realmente mal. Esquecédeo, a crise económica non ten solución, nin sequera este superheroe pode facer algo. Imos a morrer tod@s!

Imposto vintage

En relación con el Impuesto sobre el Patrimonio, creemos también que se ha quedado obsoleto. El Impuesto del Patrimonio se creó en 1977 con carácter extraordinario y, en principio, transitorio, pero ha durado más de 30 años hoy es un impuesto que grava esencialmente el ahorro de las familias de rentas medias. Los tipos que se aplican, que llegan hasta el 2,5% del patrimonio de las personas, son los más altos del mundo, y además el tributo tiene falta de equidad horizontal y vertical. Por ello, los socialistas,

- Eliminaremos el Impuesto sobre el Patrimonio durante la próxima legislatura, y convergeremos con el resto de los países europeos en esta materia, donde sólo 2 de los 27 miembros de la UE mantienen esta figura impositiva.
Páxina 109 do programa electoral do PSOE de 2008

Eu que se sempre critiquei as incoherencias do PSOE teño que recoñcer que desta volta si que cumpriron co que indicaban no seu programa electoral, xa que o imposto sobre o patrimonio eliminouse en 2008; de feito, foi unha das primeiras cousas que fixeron.

Agora Rubalcaba quere recuperalo outra vez, e paréceme ben, que pague quen máis ten. Mais non resulta moi convincente vindo dunha persoa que decidiu eliminalo hai pouco máis de dous anos. Ao mellor é que o equipo electoral de Rubalcaba apúntase á moda vintage, non sei!, algunha explicación terá!

Non te resignes, mobilízate!

Non. Non podemos ficar calados e na casa perante una reforma da Constitución que non só liquidará o estado do benestar, senón a autonomía, a soberanía do pobo galego, que debe ser quen de decidir por si só a súa política económica.

Mentres que PSOE e PP camiñan da man dos mercados que nos levan todos ao abismo, o pobo galego ten que camiñar da man de forzas políticas como o BNG, ou sindicais como a CIG ou FRUGA, así como outros colectivos sociais, que non se resignan ao destino que nos teñen marcados os poderosos.

Si que máis manda é o pobo, o sábado 17 de setembro, ás 6 da tarde, na Praza da Quintana, os galegos e galegas temos unha oportunidade para demostrar firme e contundentemente que nós, os galegos, non queremos esta reforma da Constitución.

Non te resignes, mobilízate!

Máis á dereita

As terríbeis consecuencias da reforma da Constitución

Xa falaba hai uns días dun apartado en concreto do articulado da Constitución que reformaron PSOE e PP. Volvo a insistir sobre a o asunto, dado a importancia e transcendencia desta modificación, que reproduzo a continuación o artigo íntegro dun blog que sigo habitualmente.

A diabólica cláusula da Reforma da Constitución que entrega a España aos acredores

Onte demos de forma xeral o noso punto de vista sobre a Reforma exprés da Constitución. Hoxe creo que vale a pena centrarnos no apartado nº3 do artigo 135 recentemente aprobado polo Congreso cos votos a favor de PP e PSOE, vale a pena porque unha cousa é establecer que a administración pública non pode ter déficit estrutural e outra moi diferente é realizar unha cesión plena dos dereitos dos españois aos acredores.

Onte apuntábanolo tamén un lector nos comentarios do post. Lede atentamente estea parágrafo do apartado 3 do artigo 135.

    "..Los créditos para satisfacer los intereses y el capital de la deuda pública de las Administraciones se entenderán siempre incluidos en el estado de gastos de sus presupuestos y su pago gozará de prioridad absoluta. Estos créditos no podrán ser objeto de enmienda o modificación, mientras se ajusten a las condiciones de la Ley de emisión."..

Se o lestes ben, os intereses e débeda das administracións do Estado Español gozan de prioridade absoluta no pago. Así o queren deixar marcado na Constitución.

Primeiro dereito ao que renunciamos,  até agora, baixo a doutrina da inmunidade soberana ningún acredor pode forzar a un Estado a pagar a súa débeda soberana. A única ameaza que poden exercer os acredores ante unha falta de pagamento de débeda soberana é a posible perda de credibilidade do país que impaga, pero legalmente non poden forzar a un país a pagar as súas débedas.

Nós non só renunciamos á doutrina de inmunidade soberana ante os nosos acredores senón que nos auto impomos a obrigación de pagar a débeda na nosa Constitución. Impagar a débeda a partir de agora será anti Constitucional.

Segundo, non contentos con obrigarnos e forzarnos a pagar a débeda renunciando ao noso dereito de inmunidade soberana, encima convertemos está débeda en Débeda Senior sobre o resto de débedas e obrigacións da administración. É dicir en caso de crise de iliquidez, antes se antenderá ao pago dos intereses e capital da débeda pública que o pago de pensións, seguros de desemprego, devolucións de IRPF,  pago de soldos a funcionarios etc etc etc. Antes cobrará o tenedor de bonos alemán que o jubililado español.

E por último, non só a Constitución márcanos que temos que pagar obrigatoriamente aos tenedores de bonos e coa máxima prevalencia sobre o resto de obrigacións das Administracións, senón como indica ? Estes créditos non poderán ser obxecto de emenda ou modificación? encima é que non teremos nin a posiblidad, en caso de necesidade, de poder renegociar xa non unha quita senón nin unha reestrucutruación aprazando os vencimientos da débeda. Xa só quedáballes meternos un waiver conforme se incumprimos algúns parámetros os bonos daranse por vencidos e exixibles (mellor non lles dou ideas)

Sinxelamente, Rajoy e Zapatero non só están a cernar o dereito aos cidadáns españois a poder decidir que débedas e obrigacións do Estado páganse primeiro, non só están a pór aos tenedores de bonos por diante do resto de cidadáns españois, é que nos están impondo a quen se ten que pagar primeiro, e están a renunciar no noso nome á doutrina da inmunidade soberana.  Simplemente entregaron España aos acredores, e fixérono con nocturnidade e aleivosía, con razón non se atreven a convocar un referendum eu é o máis próximo que coñezo a un golpe de estado, alguién debería demandar aos congresistas que votaron se por traizón á patria.

Claro que a Reforma da Constitución pode acougar algo os mercados, non é que se crean a patraña de que imos cumprir a promesa de non ter déficit, é que da noite para a mañá se atopan con que os seus bonos son exixibles, non  coa máxima prioridade e non modificables. Que teñamos déficit ou non agora vailles a dar igual, eles cobrarán primeiro.

Seica vos pensabades que a cousa non tiña truco? É un gol pola escuadra en toda regra.

Usura

O termo usura é un termo que se usa para referirse aos intereses dos préstamos, en xeral, ou cando os tipos de interese percíbense como desmesurados ou excesivamente altos.

Cando alguén paga os intereses da débeda (bonos a 2 anos) ao 48% iso é usura, e iso é unha auténtica loucura, inasumíbel para calquera país, mesmo para calquera persoa. Nin a mafia ten o comportamento que ten o sistema financeiro.

O ministro grego de finanzas, recentemente elixido, dixo que até aquí chegaron, que non someterán a máis recortes ao seu país. Tarde piaron ao meu entender, pero só lles queda unha saída: botarse fóra do euro!

As revolucións árabes: un paso atrás?

A nova constitución Libia define este estado como islámico, e ten como fonte de lei a Sharia. Antes era un estado laico.

Túnez, o primeiro dos países árabes en levar a cabo a súa revolución árabe, vai polo mesmo camiño. Sendo como era un país laico, tiña prohibido o uso do hiyab en edificios públicos, e mesmo o goberno desencadeou intensas campañas contra o uso desta prenda nas mulleres, así como as fotografías de homes con barba nos documentos de identidade. Hoxe, despois da revolución Xázmín, volven as barbas e os velos.

E mentres tanto os progres, que se escandalizan polo uso obrigatorio do velo nun estado islámico, ou nas nosas latitudes, fican mudos ante as novas formas de goberno que se abren paso no norte de África, que está por ver se os cidadáns destes países son agora máis libres que antes destas revolucións de deseño; o que é seguro, é que as grandes transnacionais terán menos problemas para espoliar os importantes recursos naturais destes países, que, a fin de contas, era do que se trataba.