Terra queimada

Arde Galiza! Non só polo lume provocado por desaprensivos que non aman nin a natureza nin o País, senón pola austeridade do Partido Popular. Por non gastar uns miles de euros o Conselleiro de Medio Rural non activará o servizo de extinción até o próximo día 1 de xullo... total, a quen lle importa uns poucos toxos, piñeiros e eucaliptos?

Arde Galiza! O noso idioma é pasto das lapas dunha sociedade enferma de auto-odio, cuns gobernantes que no canto de paliar os síntomas e eliminar o virus que nos corroe, lexislan, recéitannos medicinas que alimentan o virus no canto de matalo.

Arde Galiza! Mañá será o último día do xornal Galicia Hoxe, escrito integramente en galego, seguindo a estela de Vieiros ou GZ Nación.

Mais se alto ten demostrado esta Terra é o seu grande poder de rexeneración, pero cando será...

O drama grego: o drama de todos e todas

Pertencer a organismos supra-estatais como a UE ten consecuencias. Se este organismo ten unha moeda común as consecuencias son dramáticas, xa que, como se está a ver, unha vez que racha a burbulla especulativa, os estados vense indefensos para afrontar a crise económica sen pasarlle a factura aos cidadáns.

A situación en Grecia é explosiva, cunha débeda que ten xa unhas dimensións que a fan impagábel, non só polo capital senón polos intereses que son pura usura, para beneficio duns poucos, o pobo grego está asfixiado por uns recortes, privatizacións, despidos e impostos, que fan inviábel o país, e que o están a poñer a altura de países do terceiro mundo.

Entre hoxe e a semana que vén Grecia xógase o seu futuro. En primeiro lugar o novo goberno terá que pasar unha moción de confianza logo da remodelación que levou a cabo o primeiro ministro; mais a semana que vén é crucial, xa que terán que dar o visto e prace a novas contrarreformas en forma de privatización, despido de funcionarios, subida de impostos, ... para que a UE e o FMI concedan unha novo préstamo de 12.000 millóns de euros que permitirá gañar tempo ao sector financeiro europeo, pero que non servirá para evitar a corto prazo a quebra de Grecia, e para afundir aínda máis na miseria ao pobo grego.

Esta situación, aínda que grave, a posíbel solución ten precedentes. Arxentina é un caso moi semellante ao de Grecia. Afogado por unha débeda impagábel, e cunha moeda que fluctuaba parella ao dólar americano, non lle quedou outra que rachar con esta dinámica: devaluar o peso, quebrar e negociar os pagos da débeda. Hoxe a situación económica de Arxentina é moito mellor que hai 10 anos.

E ao país heleno non lle queda outra que facer o propio que saírse do euro e retornar a un dracma devaluado, se non quere pasarlle aos cidadáns o custe da débeda e da crise.

Grecia ten que recuperar a dignidade e a soberanía perdidas, e iso pasa por botarse fóra do euro. E o mesmo se podería dicir de Portugal ou mesmo do Estado Español, que cun paro de máis do 20% e firme candidato a ser o próximo en sufrir o drama grego, e iso que que o PSOE xa fixo boa parte das contrarreformas (dúas reformas laborais, reforma das pensión, privatizacións, etc), pero semella que todo é pouco, e xa se anuncian novas “reformas” que non se concretan de momento.

Para rematar, dicir que todo isto significa unha cousa, significa o fracaso da Unión Europea e da moeda común. Podemos ser moi críticos co Pacto do Euro, que ten e terá consecuencias catastróficas para todos e todas, agora que, teríamos que facernos a seguinte pregunta: vale a pena pertencer ao euro se temos que privatizar o pouco que nos queda, se temos que instaurar o despido libre, se temos que traballar máis para cobrar menos cando nos xubilemos, se temos que pagar máis impostos e ter menos servizos...? Vale a pena? Eu coido que non.

Traxedia grega do Euro

Hoxe vai de portadas, e esta é sumamente interesante vindo do corazón económico da UE, Alemaña.

É do xornal Der Spiegel, e é suficientemente ilustrativa: morte do Euro sobre a bandeira grega.

O home sen cabeza

Para que logo digan que os medios de comunicación non manipulan. Aquí vos deixo a portada de La Razón onde aparece un home sen cabeza; e non é o anuncio dunha película de terro, é a manifestación de #democraciarealya en Madrid.

Non o atopaches? unha pista ...

O empresario ético de NCG Banco

José María Castellano é novo presidente de NCG Banco, e a caixa xa é historia. O xornal Faro de Vigo fai unha gabanza deste personaxe, que malia Vigo quedar sen caixa de aforros, agora toca estar cos que mandan. E vaia se manda! O señor Castellano, que recibíu en 2003 o galardón “Empresario Ético Europeo”, era por 2008 (ignoro se agora aínda o é) o vicepresidente de La Voz de Galicia, e accionista dunha das empresas “prexudicadas” polo concurso eólico do Bipartito, que, como todos sabedes, logo dunha campaña mediática de acoso e derribo ao BNG sen precedentes na etapa democrática en Galiza, significou a perda das eleccións en 2009. Esta é a ética?

Fumata branca en Fukushima

Xa non é portada e apenas hai algunha referencia nos medios de comunicación sobre o que está a ocorrer en Fukushima, a central nuclear que estourou en Xapón por mor do tremor de terra e o posterior tsunami. E sen embargo non deixan de ocorrer cousas terríbeis meses despois da catástrofe, pero semella que xa non é interesante, malia que miles, senón millóns, de vidas humanas están en perigo de morte.

O vídeo que podedes ver a continuación é unha desas tantas noticias terríbeis que pasan “desapercibidas” para os medios; é o reactor 1 da central de Fukushima que meses máis tarde aínda segue a desprender gases letais para a vida. Pero a quen lle importa?

Débeda grega a prezo de Visa Ouro

Se tedes tarxeta de crédito e a usades entenderedes perfectamente que pagar un 26,4% de interese é unha auténtica barbaridade. Mais se que ten que pagar eses xuros é un país que ten que colocar débeda soberana de miles de millóns de euros todos os días a cousa xa empeza a ter delito. Pois iso amig@s, Grecia paga por colocar no “mercado” bonos a 2 anos máis dun 26,4% de interese, e subindo!! O prezo de débeda soberana está a prezo de visa ouro, e iso é INASUMÍBEL para calquera país. Isto si que é para indignarse! E tede en conta un pequeno detalle, que os bancos e entidades financeiras que compran a débeda grega ao 26%, cando o Banco Central Europeo ou a FED americana llelo vende a les a un prezo ridículo. Isto ten un nome: USURA.

A Grecia non lle queda outra que botarse fóra do Euro para non quere pasarlle aos cidadáns o custe do atraco dos mercados e para recuperar a dignidade.

Non aprendemos nada

“Viva o mal, viva o capital” era a frase recorrente da “bruja avería”, aquel mítico personaxe de ficción do programa infantil -e non tan infantil- “La Bola de Cristal” de mediados dos anos 80. Fisicamente nada agraciada, sempre facendo mal, a “bruja Avería”, simbolizaba a un capitalismo despiado, que de editarse de novo este programa sería aínda máis terríbel, porque é o capitalismo o que ten contra as cordas a países como Grecia, Irlanda e Portugal, é o capitalismo o culpábel de que haxa milleiros de persoas que morren de fame no mundo, é o capitalismo o culpábel das guerras polo control dos recursos enerxéticos, ... e nun sistema corrupto coma este, nunha sociedade corrupta, onde hai persoas corruptas, ten que haber forzosamente políticos tamén corruptos.

Eu non vou caer na condena facilona e politicamente correcta dos altercados de onte no Parlament e na Generalitat. Antes debería haber unha condena unánime a este capitalismo que nos leva ao abismo; antes habería que encerrar na cadea aos directivos das grandes corporacións financeiras que exerceron e exercen todos os días violencia en forma de privatizacións, recortes sociais e laborais. Eles son os culpábeis desta crise económica, política e social, eles son os culpábeis da corrupción política e social, e contra eles hai que focalizar toda a nosa “indignación”. E só cando teñamos contra as cordas a señores como Botín (Santander) ou Francisco González (BBVA), eses políticos dos partidos maioritarios deixarán de bailar ao son que lle marcan estes, para bailar ao son que lles marca a sociedade.

Por iso que o que non comparto en absoluto é que toda a indignación da sociedade se focalice na clase política, porque nese saco están todos metidos, os que, por exemplo, votaron a favor da guerra de Libia ou das privatizacións ou das reformas laborais, e os que dixeron NON a todo iso, e é algo que non é xusto, e de seguir nesa teima, o único que gañará será o fascismo.

A realidade supera á ficción

A cousa está mal, moi mal. Disque son pesimista, pero a actualidade política e económica non invita en absoluto ao optimismo. Eu son como Saramago, pesimista, porque só os pesimistas podemos cambiar o mundo.

Esta reflexión vén a conto logo de ver como se suceden os acontecementos a nivel mundial. O vindeiro fin de semana a Unión Europea decidirá se apoia ou non outro rescate a Grecia, que afogadas polas débedas camiña cara o abismo, arrastrando a todo o que lle rodea. A posíbel solución, como dixen, é outro rescate, que fará aínda máis grande a débeda, pero cunha novidade, que as entidades financeiras privadas entrarán a formar parte deste novo plan de rescate, o que significa, na práctica, que se Grecia non paga, -e non pagará- as entidades privadas serán as donas deste país.

A crise de débeda é tan “incríbel”, no sentido máis amplo da palabra, que xa hai países que están pondo á venda os seus bens máis prezados, como Austria, que quixo vender dúas das súas numerosas montañas, pero só a reacción pública impediu este acto certamente sobrecolledor.

A realidade supera á ficción. E non quero rematar este artigo sen facer referencia a unha película esquecíbel se non fora por que está a ter arrepiantes similitudes coa realidade. A películas chámase “Hardwired”, e desenvólvese nun mundo onde todo está en mans das transnacionais, todo!, até as persoas.

#15M e reforma electoral

O movemento #15M ten defensores/as ao máis alto nivel: Rosalía Mera, Felipe González, Mario Conde e París Hilton deron o seu apoio a este movemento, o cal non deixa de ser un pouco estraño. Mais agora, de entre as varias propostas deste movemento, a que máis predicamento ten é a da reforma electoral, e curiosamente tamén, a primeira que recolleu a luva, a primeira que quere transformar esta petición d@s indignad@s en algo real é Esperanza Aguirre, a do Spanish Tea Party, que dixo que reformaría a lei electoral en Madrid e poñer listas abertas.

Esperanza Aguirre sei moi ben porque lle gusta esta proposta, pero saben das consecuencias das listas abertas en democracia moit@s d@s indignad@s que estiveron acampad@s durante todos estes días? As listas abertas é un canto ao individualismo, iso en primeiro lugar; significa que persoas con grande predicamento mediático terían vantaxe por encima do resto, manter o status quo das clases privilexiadas, en segundo; significaría introducir no estado español un modelo semellante ao norteamericano, onde só as clases privilexiadas, as persoas ricas, con grandes aportacións económicas á súa campaña poden participar nunhas eleccións; significaría que no canto de ter candidatos de partidos políticos teríamos candidatos de lobies de presión.

A bos entendedores...

#15M: da esperanza á frustración? (2ª parte)

Unha de cal e outra de area. Onte pola noita vía con satisfacción a sentada diante do Congreso dos indignad@s clamando contra a reforma laboral, un acto, coido que importante, pero que sen embargo, con pouca repercusión mediática. Que curioso!

Sen embargo hoxe, descubro con estupor que un dos portavoces do movemento #15M traballa para a Fundación Everis, un think tank neoliberal creado en 2001 co apoio entusiasta das principais transnacionais do Estado, que hai máis ou menos un ano presentara aos medios e ao monarca Juan Carlos de Borbón o informe Transforma España, no que se avogaba tamén por un cambio político no estado, por unha reforma da lei electoral e todo no marco dun mundo armoniosamente globalizado, tal e como defende Eduardo Punset, que tamén foi redactor do citado informe.

En resumidas contas que todo empeza a encaixar. Así se explica o apoio que está a ter nos medios un movemento, aparentemente anti-sistema como o #15M. O perigoso é que co beneplácito e o entusiasmo do pobo, imporanse cambios antidemocráticos nas estruturas do Estado, o contrario do que o movemento “Democracia Real Ya” persegue, que aderezado coa forza da mocidade e as novas tecnoloxías, imporán unha serie de cambios que a cara descuberta non serían quen de impor.

Máis información.

#15M: da esperanza á frustración?

Comeza a ser un tanto frustante, por dicilo dalgún xeito, que determinados persoeiros vexan con moi bos ollos aos indignados concentrados en distintas prazas do Estado Español. Se onte era Paris Hilton a que anunciaba o seu apoio aos concentrados na Puerta del Sol, quilómetro cero do centralismo español e quilómetro cero das protestas dos indignado, hoxe é Rosalía Mera, super-rica de España, moi sensíbel cos movementos sociais e con todo tipo de causas, mais sen embargo estará encantada da vida de pagar poucos impostos, precisamente unha das causas desta crise.

Algo raro hai nisto, porque se isto é frustante, non deixa de ser intrigante, que un dos ideólogos do movemento 15M, Enrique Dans, que ten un perfil profesional que nada ten a ver cun anti-sistema, pide un “cambio”, así en abstracto, sen concretar nada en absoluto, e defende que este colectivo non ten que facer proposta algunha, malia sacar a miles de persoas á rúa. Ollade o vídeo porque non ten desperdicio.



Pero seguramente o máis inquietante é a aparición en escena en moitas concentracións de persoeiros como Eduardo Punset, que foi economista do Fondo Monetario Internacional, que ditou a política económica de América Latina coas nefastas consecuencias que todos coñecemos, e que dita agora as políticas económicas en Europa, da man da Unión Europea; pois ben, este señor, que ten unha importante plataforma mediática na televisión pública española, non só defende senón que razoa a conveniencia dun goberno mundial, nas antípodas do que o colectivo 15M ou “Democracia Real Ya” di defender. Neste sentido é curioso como en todas estas concentracións hai unha ausencia total de calquera tipo de emblema ou bandeira, símbolo de identidade nacional, senón a ausencia total, no caso de Galiza, do noso idioma, tradicionalmente asociado a todo tipo de reivindicacións sociais; non hai máis que botar unha ollada ás webs de #acampadaobradoiro, #acampadavigo ou #acampadacoruña.

Insisto, se ven comparto moitas das súas propostas, e alégrome de haxa xente que se mobiliza na procura dunha sociedade mellor, sen embargo hai certos aspectos deste movemento que me resultan un tanto sospeitosos.