Os novos pobres

A situación económica, malia a que algúns din que xa pasou o peor, está tendo consecuencias terríbeis na clase traballadora, e moito me temo que isto vai para peor. Hoxe sae en La Vanguardia unha noticia dun traballador en paro que se colgou en plena vía pública ante a desesperación de ver a súa familia na rúa, ante a pasividade das administracións públicas, que, logo sí, ao ver as fatais consecuencias si se achegaron rapidamente para o que fixera falta. Xa era tarde, o home, desesperado, xa morrera, deixando muller e fillo.

Segundo se desprende do artigo, este home traballaba até hai dous anos, pero o subsidio que percibía, logo de rematada a prestación por desemprego, era claramente insuficiente para pagar o aluguer do piso.

O caso deste home seguro que non será o único que vexamos nos próximos meses, xa que, así como se vaia esgotando a prestación por desemprego, e ante as perspectivas negativas que se albiscan para o futuro, a aparición nas cidades de homes e mulleres, que non hai moitos meses tiñan para comer e vivir dignamente -seguramente o xusto-, vense agora excluídos da sociedade na que vivía comodamente, o cal pode ter consecuencias terríbeis desde todos os puntos de vista.

Paradoxicamente, e se fixeramos unha comparación entre o home este o sector financeiro, mentres o Estado, as administracións en xeral, abandonan á súa sorte ao ser humano, ás persoas, toda axuda é pouca para salvar á banca, que segue apertando, e poñendo contra as cordas ao Estado que lles salvou o cu (perdoade a expresión!).

A ver en que remata todo isto...