Cando ía á escola o condutor do autobús poñíanos un día sí e outro tamén a mesma casete de Ana Kiro. Todos os días: á ida e á volta. Unha auténtica tortura. Mais ela tampouco ten a culpa de que o condutor non tivera máis cintas, pero teño que recoñcer que froito diso a súa música non me gustaba moito. Con todo hai que recoñecerlle a aportación que fixo ao galego, percorrendo festas por todo o país e levando a música en galego a cada recuncho de Galiza, levando algo de normalidade a un país que non é nada normal. Gracias, Ana.
Política e solucións colectivas
-
[ PAZ ABRAIRA SOBRADO ] Nunha cidade como Lugo vemos como cada día son máis
os que remexen nos colectores de lixo, os que pasan o día nos bancos dos
parque...
Non é o déficit, estúpidos
-
É un exercicio moi instrutivo botarmos un ollo ás previsións da OCDE para o
período 2012-2013. Se o fixermos, veremos que mal resisten o contraste
empírico...
Adianto electoral inevitábel
-
O vindeiro 16 de setembro celebraranse as eleccións ao Parlamento de
Galiza. Así se afirmou hai poucos días en diferentes crónicas informativas.
A data s...
Tres cousiñas diferentes
-
- A Fundación Via Galego apoia o concerto Terra da Fraternidade, hoxe no
Auditorio de Galiza.
- "Rajoy y los currantes", un artigo de Miguel-Anxo Murado d...
ETANOL α
-
Esperto na noite fría agardando que a tea azulada se consuma.
Non teño forza nos brazos para me erguer e dóenme tanto os dentes.
A cidade reflicte no se...
Lieders
-
¡Oh, no quiero ceñirme a las reglas del arte! Mis pensamientos son
vagabundos, mi imaginación errante y mi alma sólo se satisface de
impresiones.
Jamás ha...
1 Comentarios:
Ainda, Ana Kiro era uma autêntica embaixadora da galeguidade entre a diáspora galega. É fundamental reconhecer-lhe esse papel também. Saúde.
Enviar um comentário