Con este poema descubrín a Rosalía de Castro

   Eran craro-los días,
risoña-las mañáns,
i era a tristeza súa
negra coma a orfandá.

   Íñase á mañecida,
tornaba coa serán...;
mais que fora ou viñera
ninguén llo iña a esculcar.

   Tomóu un día leve
camiño do areal...
Como naide a esperaba,
ela non tornóu máis.

   Ó cabo dos tres días,
botóuna fora o mar,
i alí onde o corvo pousa,
soia enterrada está.

Follas Novas, Rosalía de Castro

125 anos máis con Rosalía