Mañá todos a Santiago

Mañá, ás 5 da tarde, todos a Santiago, a encher o Obradoiro. Temos que parar o decreto galegófobo do PP.

Compárteo

Intelectuais precociñados

Onte lin a columna de Xosé Luís Barreiro Rivas. Non o leo habitualmente, todo hai que dicilo. Como todo intelectual que se precie, mantén a equidistancia, criticando a tododios para quedar ben con todos e mal con ningún, e sen mollarse e propor a súa solucións aos feitos do que fala, que non era outra que a aprobación da reforma da Lei de Caixas, e no fondo da cuestión a fusión das caixas galegas.

Como dixen este home, dese “a torre vixía”, por encima do ben e do mal, non se molla. Mais si di algo que hoxe por hoxe, e tendo en conta a que caeu no sector financeiro, causa verdadeiro espanto semellante afirmación. Di textualmente “..los otros siguen aspirando a crear entidades financieras supeditadas al poder político y sucedáneas de su añorada -y para mí temible- banca pública...”. Sabe este señor que foi o poder político e o, para este señor temible sector público, que axudou aos bancos a saír do burato no que se meteron, o ao que nos arrastraron a todos? Se houbera un sector financeiro público forte hoxe sería impensábel a parálise económica producida pola banca privada que este intelectual defende como ideal.

Non son quen de dar leccións, pero conviña que o señor Barreiro baixara da torre vixía e escribira desde un “banco público” dunha alameda calquera, á altura do común dos mortais.
Compárteo

O ramalazo neocon do PSOE

A falta de poucas horas para que o Parlamento Galego aprobe unha reforma de caixas de aforro que blindará este sector sector financeiro estratéxico para Galiza, descubrimos con certo estupor e sorpresa que o PSOE asumen o papel Neocon que tradicionalmente tería o PP nestes casos, xa que denuncian que a reforma, que presumibelmente sairá adiante cos votos do BNG e do PP, e "intervencionista" e "pouco democrática". Sobre o primeiro sorprende que un partido que se di de "esquerdas" faga esta afirmación, xa que o control público é fundamental para que os investimentos se fagan en beneficio do país e non en beneficios duns espúreos interes especulativos. Sobre o segundo, maior sopresa aínda, xa que significa a xubilación forzosa dun señor, Gayoso (non é o de Luar), que leva manexando ao seu antollo Caixa Vigo e posteriormente Caixa Nova, desde a ditadura; por hixiene democrátcia non se pode consentir que un señor, que non é o dono da caixa, siga afianzando o seu poder nunha institución como é unha caixa de aforros.

Tempo haberá para falar do posicionamento do PP sobre a fusión das caixas de aforro e o apoio á reforma da Lei de Caixas do BNG, pero, que duda cabe, que este é un paso fundamental para que Galiza teña un sector financeiro de seu, sen inxerencias e interferencias foráneas.
Compárteo

Minte

Miente é un excepcional corto de Isabel Ocampo sobre a prostitución. Na pasada edición dos Premios Goya levou o premio ao mellor corto. Non está doblado nin subtitulado, pero coido que sobran as palabras. Moi recomendábel.



Miente from antipop on Vimeo.


Compárteo

O letargo verde

Galiza non se Vende é unha plataforma que aglutina a un considerábel número de colectivos de diversa índole, desde asociacións ecoloxistas como Verdegaia, a asociacións deportivas Sociedade Cultural e Desportiva do Condado, pasando pola Coordinadora de Crentes Galeg@s. Como se ve Galiza non se Vende está composto por un todo tipo de sensibilidades sociais, culturais e tamén políticas. Naceu, -seguramente non é exacto-, aló polo ano 2007, en pleno goberno da Xunta do BNG e o PSOE, e tivo unha actividade febril arredor das piscifactorías que a Consellaría de Pesca, dirixida por Carmen Gallego, permitiría construír en diversas zonas do litoral galego.

O seu activismo ecolóxico ten varias frontes: o urbanismo caótico, as infraestruturas de transporte irracionais, as piscifactorías, os campos de golf, os portos deportivos, os encoros, os parques eólicos indiscriminados, os paseos marítimos e fluviais ríxidos, os recheos, os monocultivos de especies exóticas e invasoras, o nulo respecto polas figuras de protección ambiental e os espazos naturais protexidos… As súas demandas son, entre outras, desenvolver unha política de ordenamento territorial guiada pola sustentabilidade ecolóxica e a xustiza social: que respeite a paisaxe e o patrimonio. Como se pode ver, as frontes e as demandas desta plataforma son facilmente asumíbeis por calquera que teña un mínimo de sensibilidade ecolóxica e amor ao país.

Pero quixera destacar unha cuestión importantísima para este país, pero que sen embargo esta plataforma nunca tocou: a agresión á nosa lingua, que tamén é o noso patrimonio. O cal, sinceramente, resulta moi curioso, pois eu entendo que as agresións á nosa lingua e á nosa cultura están directamente relacionadas coa agresión ao noso entorno. O día que respectemos e valoremos a nosa lingua melloraremos substancialmente tamén no eido medio-ambiental. Sen embargo, este colectivo non secundou a manifestación do 18 de outubro convocada pola Plataforma Queremos Galego.

Como dixen, mantiveron (e digo ben) unha activismo frenético nos meses nos que o bipartito gobernou a Xunta. En concreto, convocaron varias manifestacións, unha delas a escasos días das eleccións galegas do 1 de marzo, cuxo resultado xa coñecemos todos, secundada por miles de galegos e galegas, entre os que había todo tipo de colectivos e persoas a título individual, algunhas delas de certa relevancia política e mediática.

Pero este febril activismo mudou radicalmente desde que se celebraron as eleccións do 1 de marzo e desde que goberna o Partido Popular. As aparicións mediáticas e públicas desta plataforma desapareceron, mais non os problemas que eles denunciaban no seu día; máis ben todo contrario, o PP ten na súa axenda construción de piscifactorías en terreos que se entregan directamente ás empresas, no canto da concesión do bipartito; as agresións ao caudal do río Sil por parte dunha hidroeléctrica pasaron totalmente desapercibidos por este colectivo; mudaron substancialmente o plano eólico ideado polo BNG, eliminando os ingresos nas arcas públicas dunha porcentaxe dos beneficios, a parte de eliminar as garantías medio-ambientais. Estes son algúns exemplos, máis poderían ser bastantes máis.

Pero por que está practicamente desaparecida a plataforma Galiza non se Vende, reducindo o seu radio de actuación ao sur de Galiza, concretamente á Ría de Vigo, onde manteñen unha loita contra os recheos de Bouzas e a construción do Porto Deportivo nos terreos da Factoría Massó. Galiza mellorou medio-ambientalmente falando desde o 1 de marzo? Practica o PP un política sustentábel ecoloxicamente falando e socialmente xusta froito da presión deste colectivo?. A resposta é non. Entón, a que vén este letargo? A que mude outra vez o contexto político?... O tempo dirá.
Compárteo

Entre todos conseguímolo

Aminetou Haidar vai camiño de El Aaiún, a súa casa, despois dunha loita pacífica pola súa dignidade persoal e pola do seu pobo. Coa súa loita, pacífica como a de Gandhi, que tamén loitaba polos dereitos do seu pobo, conseguiu unha vez máis poñer enriba da mesa a causa Saharaui. Agora queda o máis difícil, que se convoca para xa o referéndum de autodeterminación que tiña acordado a ONU en 1998.
Compárteo

Banco de España e PSOE

E nesto falou o Banco de España, e di que non ve con bos ollos a fusión entre as caixas galegas. Falou o Banco e o PSOE de Pachi Vázquez xa cambiou de parecer mudando do consenso, -forzado, iso si-, a certo distanciamento sobre o futuro das caixas galegas. O PSOE galego, seguista do que diga Ferraz, cambia de opinión, seguuindo ao pé da letra o espírito do FROB, aprobado no Congreso cos votos a favor do PSOE e do PP, e executado maxistralmente polo Banco de España.

Nas cousas “importantes”para certos sectores económicos PP e PSOE sempre están de acordo.

Como dixen falou o Banco de España, pero a receita que expide para Galiza non a aplica noutras latitudes. Así, en Andalucía foi este que “animou” a fusión entre as caixas desta rexión. Por que a Galiza se lle aplica unha receita distinta? Por que se alenta que Andalucía teña un poder financeiro de seu mentres que en Galiza todo o contrario? Porque no deseño do Banco de España, cuxo marco é o FROB, a medio e longo prazo as caixas, unhas entidades públicas, non son propiedade de ninguén, desaparecerán para maior gloria de Botín.

O Banco de España non quere que Galiza teña un sector financeiro de seu, como parece que tampouco o quere o PSOE de Pachi Vázquez, que alcumou de demasiado intervencionistas a futura reforma da Lei de Caixas (pero non quedamos que o PSOE é de esquerdas?).

Galiza non conta; Madrid segue a ver a Galiza como unha colonia, e do mesmo xeito que se espolian os noso recursos naturais, agora queren os nosos cartos.
Compárteo

Queremos a Aminatou nun Sáhara libre

Compárteo

Republicanos españois ma non troppo

As autoridade de Marrocos quitáronlle os pasaporte a Aminatou Haidar, activista saarauiu, e enviárona nun avión dirección ás Illas Canarias, territorio español. Nestas circunstancias desembarca coa conivencia das autoridades españolas. Esta muller quere regresar, pero non te pasaporte e sen este non pode voltar á súa casa, en El Aaiún. Estes son os feitos e a partires de aquí Aminatou comeza unha folga de fame, pola súa dignidade e pola do seu pobo, até que poida entrar en Marrocos para regresar aos seus exilio forzado no Sáhara.

Desde o primeiro momento o papel do goberno español é de conivencia total e absoluta co goberno de Marrocos, de aí que a día de hoxe, vinte e tantos días despois de folga de fame, aínda non se resolvera esta grave conculcación dos dereitos humanos. E no medio deste follón, de difícil solución, saltan á palestra mediática os “intelectuais”, un nutrido grupo de xente do mundo da cultura e do mundo sindical, na súa meirande parte declaradamente republicanos, pedindo a intervención do Juan Carlos de Borbón, sabedores todos eles, de que este reina pero non goberna, é dicir, a responsabilidade é do goberno, pero os intelectuais trasladan esta responsabilidade ao monarca, con tal de liberar ao goberno “amigo” das súas responsabilidades.

Eu non son republicano español, pero si anti-monárquico, e o que non quero baixo ningún concepto é darlle o máis mínimo protagonismo a este señor e a esta institución.
Compárteo

Os gandeiros sacan outra vez os tractores

Está claro que algo pasa no sector gandeiro. Desde que entrou a gobernar o PP, os gandeiros galegos xa sacaron por dúas veces os tractores á rúa. Desta volta, rodean a Xunta.

 

Compárteo

Menos mal que nos queda Portugal

Non é a primeira vez que visito Portugal. Nesta macro-ponte, malia ao mal tempo, fixen unha pequena escapada a Aveiro. Fun por autoestrada até esta cidade coñecida por ser a Venecia Portuguesa. Unha vez alí percorrín algunhas das vilas próximas: Figueira da Foz, Mealhada, Ilhavo, etc. Esta pequena viaxe permitiume decatarme dunha cuestión que noutras ocasións pasara totalmente desapercibido, e é que no que se refire as infraestruturas o seu deseño e mantemento é notabelmente superior ao galego, mesmo nas estradas locais. Outra cousa que me chamou á atención é o urbanismo, que tendente tamén á dispersión como na Galiza, está perfectamente ordenado, mesmo nas vilas costeiras como Torreiro ou Avar, que só teñen vida no verán, pódense ver rúas cun ancho de máis de 50 metros con edificios de non máis de dous andares; desde logo nada que ver con Sanxenxo, por exemplo.

En resumidas contas, que temos moito que aprender de Portugal, desterrar moitos dos tópicos que temos sobre este país irmán e rebaixar a soberbia que nos caracteriza.
Compárteo

Consenso polítco e social sobre a fusión das caixas de aforro

Ou iso parece, entre as caixas de aforro galegas. O BNG tíñao claro desde un principio, e tirou do carro; o PP estivo calado, tanteando o ambiente e ao final veu a luz ao final do túnel; en cambio o PSOE parece que non o ten tan claro, e Pachi vai necesitar o extintor que ten ás súas costas para apagar algún que outro lume que se lle abre polo sur de Galiza. Os sindicatos, CIG, UXT e CC.OO., tamén o teñen claro. Hoxe é un día importante, a visión de país imponse, mesmo no PP.

Compárteo