Avecíñase o re-crack

Dubai, cidade entre o deserto e o mar de Arabia, paradigma da especulación inmobiliaria e centro da excentricidade máis hortera, está a piques de suspender pagos. Un holding empresarial estatal non pode facer fronte aos pagos dos créditos, e o Estado no acode, seguramente porque tampouco pode, acudir ao rescate deste. As bolsas europeas acusaron o golpe con fortes perdas.

Con todo o que caeu e o que está por vir, non deixa de sorprender que bancos e caixas -Caixa Nova entre estas últimas- anuncien beneficios froito dos artificios contábeis, que ocultan unha morosidade sen precedentes na historia.
Compárteo

Democracia si, ma non troppo

O que aproben os parlamentos, onde reside a soberanía popular, e o que refrenden positivamente os cidadáns, baixo ningún concepto o poden botar abaixo 12 "sabios" do Tribunal Constitucional, cuxos membros son elixidos polos partidos maioritarios, PP e PSOE.

Teño motivos abondo para dudar da calidade da democracia no Estado Español, pero se o Tribunal Constitucional, a instancias dun recurso do PP, elimina sequera unha coma do Estatut Catalán, o dano producido ás estruturas do Estado, nas que mesmo inclúo á Coroa, -que xa sabedes que non é santo da miña devoción-,  será tan grave, que retrotraería ao Estado Español á altura de 1975, é dicir, 34 anos tirados que non serviron para nada.

Por se non tivestes oportunidade, aquí vos deixo a editorial en catalán e castelán, que sacaron varios medios de comunicación cataláns, que, se Galiza contara sequera ca metade dos medios que publicaron esta editorial, outro galo nos cantaría, e o país sería moi distinto.

Hi ha un creixent atipament per haver de suportar la mirada irada dels que continuen percebent la identitat catalana (institucions, estructura econòmica, idioma i tradició cultural) com el defecte de fabricació que impedeix a Espanya assolir una somiada i impossible uniformitat.

Compárteo

Así nos ve España

Navegando por Youtube atopeime con esta "lindeza" titulada "Chistes de Gallegos", dedicada "todos los gallegos". Non é o único caso, hai moitos máis.



Non é nada novo, na literatura española hai exemplos a centos de escritores casteláns de notable fama e admiración que deixaron por escrito a súa particular visión e enquina que tiñan a Galiza, que ía desde a alabanza máis esaxerada ao verso máis humillante como o que pego a continuación, cuxo autor é Luís de Góngora, do século de ouro español.

Pálido sol en cielo encapotado
mozas rollizas de anchos culiseos
tetas de vacas, piernas de correos,
suelo menos barrido que regado;
campo todo de tojos matizado,
berzas gigantes, nabos filisteos,
gallegos del Cairo, búcaros pigmeos,
traje tosco y estilo mal limado;
cuestas que llegan a la ardiente esfera,
pan de Guinea, techos sahumados,
candelas de resina con tericia;
papas de mijo en concas de madera,
cuevas profundas, ásperos collados,
es lo que llaman reino de Galicia
L. de Góngora, Obras completas, ed. de J. e 1. Millé Giménez, Aguilar, Madrid, páxinas 540-41

No último verso está a clave de tanta enquina: o Reino de Galiza. Tantos lles molestaba que tiveron que rematar con el?

Compárteo

Pasar polo aro

Dise cando unha persoa vese obrigada a facer algo co que non está de acordo. Pois iso, máis ou menos, é o que acaba de ocorrer hoxe coa toma en consideración da reforma da Lei de Caixas presentada polo BNG no Parlamento Galego, aprobada por unanimidade dos tres partidos políticos con representación no Hórreo, e tamén co posicionamento mantido hoxe por Feijoo perante os presidentes das caixa galegas, Caixa Galicia e Caixa Nova.

Nin PP nin PSOE queren unhas caixas galegas. Eles estarían máis contentos se foran fagocitadas por La Caixa ou Caja Madrid, desde logo acordes cos seus intereses políticos e económicos. Pero foi, e é o BNG, que, con 13 deputados 12 deputados, os que marcan a folla de ruta a seguir. O BNG, e tampouco quero ser inxénuo, certos intereses económicos centrados no norte do País, que ven perigar os seus privelexios se son absorvidos -case con toda seguridade- por outra entidade.

Sexa como sexa, parece que a futura galeguidade das caixas das caixas está garantida. Como dixo Guillerme Vázquez, unha ou dúas, pero galegas. De todos os xeitos compriría unha resposta social tan contudente como foi a manifestación do 18 de outubro, para manter intacto o sector financeiro do pobo galego, imprescindíbel para o futuro desenvolvemento económico e político de Galiza.
Compárteo

“Tu si que vales!”, pero para unha feira

Tu si que vales!, programa concurso de Telecinco no que persoas con distintas habilidades artísticas compiten para chegar á gran final, cuxo premio son 100.000 euros. A el acudiron unhas rapazas pandereteiras moi noviñas, que o fixeron moi ben. Así tamén as cualificaron os membros do xurado, pero... o que tocades está moi ben para feiras e festas, pero non para un concurso moderno coma este cun premio de 100.000 euros. A continuación sae o folclore andaluz, e, aínda que non se pode ver a continuación do vídeo todo apunta a que neste caso non afloraron os prexuízos que no caso galego se fixeron evidentes.

Indignante!, porque o xurado non cualificaou a estas mociñas obxectivamente senón subxectivamente, non é que fixeran mal, senón porque o que interpreta o grupo de pandereteiras non se axusta aos cánons folclóricos permitidos en España, o flamenco, e iso que cantan medio en galego medio en castelán.

Compárteo

Manolo Rivas: a lingua inútil

Inútiles, inútiles no le somos, señor juez. Hay muchas personas que nos comunicamos normalmente en gallego y no nos consideramos del todo inútiles. Como ocurre incluso en la judicatura, unos somos menos útiles que otros, hacemos lo que podemos, pero respetamos. Eso si, tenemos una educación mínima del respeto. Nuestros padres nos acunaron, nos criaron y nos contaron cuentos en gallego para espantar el miedo. Y no eran unos inútiles, créame. Gracias a ellos, no le tengo miedo, señor juez.

Manolo Rivas, en El País.
Compárteo

Pola contra, outro tribunal di que o galego é inútil

Pola contra, outro tribunal de xustiza, neste caso de Alcorcón, ameaza con retirarlle a custodia das fillas a unha nai por escolarizalas en galego,

pues las menores han estado escolarizadas desde hace muchos años en el Colegio Amanecer, de Alcorcón, para ahora verse escolarizadas en Centros Públicos, en Vigo, con inmersión en un sistema escolar en lengua gallega, una lengua distinta a la que han sido escolarizadas hasta ahora, que más allá del ámbito de aquella Comunidad Autónoma, no se aprecia tenga ninguna otra utilidad práctica.

Así o denuncia o BNG.
Compárteo

Os pais non poden elixir o idioma no que estudan os fillos

O xuíz alega que recoñecer a "toda persona dependiente de la jurisdicción de un Estado el derecho a ser instruido en la lengua de su elección conduciría a resultados absurdos, ya que todos podrían reivindicar así una instrucción impartida en cualquier lengua, en cualquiera de los territorios"

Segundo o Tribunal Supremo os pais non poden elixir o idioma no que estudan os fillos.. Os pais en cuestión son de Vigo, para que logo falen dos da Coruña.

Compárteo

Alakrana vs Miguel Ángel Blanco (II)

En primeiro lugar alégrome do final feliz que tivo o secuestro do buque Alakrana. O Goberno Central pagou o rescate, 2.300.000 millóns de euros, que pagan a vida de 36 mariñeiros que levaban secuestraddos 46 días. Felicitar aos familiares que loitaron para que este secuestro non permanecera no olvido, até conseguir este feliz desenlace.

Por outra parte, como xa fixen hai un días, volvo a reincidir no tratamento diferente que se lle deu a este secuestro respecto do de Miguel Ángel Blanco. O resultado final, como todos sabedes tamén foi diferente: a morte deste mozo de orixe galega. Pero ambos os dous, desde a óptica dos partidos estatais son semellantes, porque, se para PSOE e PP, ETA é unha banda de delincuentes, tamén o son os secuestradores somalíes; en cambio a estes últimos “delincuentes” dáselles 2 millóns de euros, en cambio da vida de 36 mariñeiros, con ETA, que non pedía cartos, só pedía o achegamentos dos presos e presas vascos dispersos polo Estado, non se negociou en ningún momento, cuxo falta desenlace xa coñecemos. U-la as diferencias? Está claro, ETA, Euskadi é un problema político, con significativos beneficios electorais para PP e PSOE, non é un problema de seguridade cidadán, porque se así fora negociaríase con eles para evitar a morte de Miguel Ángel Blanco.

Compárteo

Cambio

Un pequeno cambio no deseño. Agardo que vos guste.

Compárteo

Si, non e todo o contrario

Di Pachi Vázquez no xornal Faro de Vigo: "No se puede imponer una fusión de cajas a quien no la quiere". Pois, primeiro, que o seus compaéiros de Madrid non aprobaran o FROB onde se impón, si ou si, a fusión de entidades financeiras; e segundo, que as Caixas non son entidades privadas, son semi-públicas, algo, que polo visto, descoñece este señor, e polo tanto se se lles pode impoñer unha fusión polo interese público de todos os galegos e galegas, e non polo interese de Caja Madrid e do Señor Rato.

Por certo, a día de hoxe o PSOE aínda non aclarou que é o quere para as caixas galegas. Todo depende a quen se lle pregunte: si fala Pepe Blanco di unha cousa, se lle pregunta aos deputados do Hórreo temos outro posicionamento; se se lle pregunta ao Alcalde da A Coruña, outra, etc, etc, ... como se ve, teñen propostas para todos os gustos.

Compárteo

Copiando as ideas "brillantes" dos demais

Onte saiu nos medios que o goberno central do PSOE, para diminuir o paro, está estudando a posibilidade de adoptar o que se chama o "contrato alemán", que consiste en subvencionar co subsidio de desemprego a todos aqueles traballadores que reduzan a súa xornada laboral. Con esta medida, supostamente habería máis xente traballado.

A medida desde un principio non me gustou, xa que se presta á fraude desde un principio, porque habería moitas empresas que lle reducirían a xornada laboral aos traballadores, que seguirían traballando a tempo completo cobrando parte da empresa e parte do estado. Un chollo para os empresarios.

Pensa mal e acertarás!!, e acertei!! Antes de que se poña en marcha esta medida no Estado Español, hoxe, a través deste blog, entérome que 540 empresas alemanas defraudaron ao Estado Alemán utilizando o método que describín máis arriba. Un chollo, vaia!!

De adopatarse esta medida no estado español, que de momento está en fase de estudo, engadiría máis fraude, e incrementaría máis aínda a economía sumerxida. Digo eu que haberá que copiar as boas ideas, non as que atufan de lonxe, non?

Compárteo

2012

Hoxe estrease no cine a película 2012, de catastrófico (o digo en todos os sentidos) Roland Emmerich, que facturou películas como “Independence Day” ou “The Day is after tomorrow”.

Desta volta asusta ao persoal coa idea de que en 2012 o planeta terra será sacudido por unha serie de catástrofes das que só se salvarán os máis listos -por suposto, os americanos-. Esta película está basada nas profecias Maias, que datan o final do mundo o 21 de decembro de 2012, polo menos nesa data remata o seu calendario, segundo din moi preciso.

Evidentemente non vou a defender aquí profecía algunha, pero si me gustaría tirar unha reflexión: o planeta terra ten millóns de anos; o ser humano só constancia histórica dos acontecementos que sacudiron ao noso planeta desde hai só uns poucos miles de anos; durante eses millóns de anos o planeta terra viuse sacudido por toda serie de catástrofes -a propia existencia de vida no noso planeta débese ao choque dun meteorito que moveu o planeta Terra á órbita que ten hoxe, o que fixo posíbel a existencia de vida-; por exemplo, sen ir máis lonxe, a desaparición dos dinosaurios débese precisamente ao choque dun meteorito que cambio o clima do planeta, o que fixo que desapareceran estes; daquela, se isto é así, se estamos de acordo nisto, por que nos sentimos tan seguros neste planeta, un planeta que día si e día tamén está sacudido por todo tipo de meteoritos -pequenos, iso si-?.

Desde logo non é a miña intención estender a paranoia e a histeria global, pero si reflexionar sobre a fraxilidade do ser humano e do planeta no que vivimos. E sen embargo comportámonos como se foramos inmortais, cando non o somos.

Compárteo

Aburrido

Estou aburrido de abrir todos os días os xornais, de entrar nas webs dos xornais máis importantes cercanos á progresía española (El País, Público, ...) e todos os días se fala do patético personaxe de Francisco Camps, Presidente da Generalitat Valenciá. O peor de todo é que canto máis falan deste señor, máis respaldo electoral ten, ou polo menos así o indican as enquisas.

Os que controlan estes medios progres saben de sobra que canto peor se fale dunha persoa ou de algo, tende a polarizar a sociedade: a uns lles parecerá ben e a outros mal, respaldando ao implicado. Daquela a conclusión é clara: estes medios progres queren polarizar o clima electoral de tal xeito, que cando cheguen as eleccións xerais a xente só teña en mente ao PP e ao PSOE, nada máis.

Compárteo

Alakrana vs Miguel Ángel Blanco

O asunto do Alakrana, pesqueiro español secuestrado por “piratas” (xa dixen non hai moito o que pensaba sobre isto), agora elevados á categoría de Corsarios pola Radio Galega, ten moi mala pinta, e todo apunta a que rematará mal polos precedentes que xa hai. E o precedente non é outro que Miguel Ángel Blanco -acordades?, aquel mozo secuestrado por ETA que deu un prazo de 48 (agora igual) para que o goberno español, daquela gobernado por Aznar, achegara os presos a Euskadi senón matábano? Pois xa sabedes que pasou: matárono no medio dunha catarse colectiva sen precedentes no Estado Español, porque, segundo Mayor Oreja e o Goberno Aznar, secundando polo PSOE, daquela na oposición, o “estado de dereito” non podía ceder á chantaxe dos terroristas. A partires de entón, Miguel Ángel Blanco é un mártir.

Pois a historia repítese, pero neste caso non é ETA quen secuestra, son uns “piratas” ou “corsarios” que piden a liberación do famoso “pirata” Willy, ese mozo que non se sabe se é maior de idade ou non, e que formaba parte do grupo que asaltou o Alakrana. Daquela, se temos en conta os precedentes o futuro que lles espera aos galegos e vascos secuestrados xa sabemos cal é: a morte. Pero nesta ocasión hai unha grande diferencia, estes non serán mártires nos que poida parapetarse o goberno español, desta volta serán unha pesada lousa.

Desde logo se ambos, piratas e etarras, son delincuentes, por que ía actuar de diferente xeito o goberno español? Por que ía ceder o estado de dereito? Pois para min, tanto no caso de Miguel Ánguel Blanco como no dos pescadores galegos e vascos, para salvar vidas humanas.

Compárteo

A razón está no vento

O Concurso Eólico

View more presentations from Xcotelo.

Gracias Xosé pola información que me envías e polo traballo que pasas para sacarlle as cores a máis dun.
Compárteo

Fusionarse ou non fusionarse

Eu a priori opoñeríame a calquera fusión entre as caixas, cuestión esta que estendería ao resto das empresas. A fusión concentra o poder en poucas mans e atenta contra intereses dos consumidores, minguando a competencia. Mais no contexto económico e político actual, no caso da fusión das caixas galegas, Caixa Nova e Caixa Galicia, decántome pola fusión de ambas polas seguintes cuestións.

En primeiro lugar porque o goberno central do PSOE, co apoio do PP -non o olvidemos- aprobou hai poucos meses o FROB (Fondo de Reestructuración Ordenada Bancaria), que con un fondo de 9.000 millóns iniciais, pero que pode chegar até 99 mil millóns, regula paseniñamente a reordenación do sistema financeiro do estado, que pretende eliminar a atomización das entidades, e, no caso das caixas, privatizar estes entes financeiros que non nin públicos nin privados, abrindo a porta a que entre capital privado doutras entidades financeiras, mesmo doutras comunidades autónomas.

En segundo lugar pola debilidade das caixas, que se viron, malia aos artificios contábeis, sacudidas pola crise (a estas alturas as caixas e bancos teñen no seu poder miles de inmóbeis, que proveñen dos embargos, aos que non lle poden saída polo contexto da crise). Esta debilidade fai que sexa vulnerábeis e, ou se fusionan entre elas, ou son absorbidas por necesidade.

En en terceiro lugar, e tendo en conta o anterior, é dicir, o FROB e a debilidade das caixas, cun goberno galego presidido polo PP, ao que lle importa nada Galiza, que tanto lle ten que as Caixa Nova e Caixa Galicia sexan ou non galegas, neste contexto, é imprescindíbel a fusión se non queremos que o noso país perdas as únicas entidades financeiras que ten, e con iso un instrumento que debería servir para invertir no país (iso xa é outra historia).

Por este motivo, eu decántome pola fusión, e xa sei que tería custes laborais, pero no contexto actual custes laborais vai habelos de todos os xeitos, porque Caixa Galicia e Caixa Nova non poden resistir sen fusionarse,e mellor entre elas que coas de fóra; pero parece que Caixa Nova prefire “alianzas “ (xa sabemos en que se traduce iso ao final) cos de fóra antes que cos de dentro para resistir a crise.

Compárteo