Enmerda que algo queda

Onte deuse a coñecer no Parlamento Galego os cartos que gastaron os partidos políticos galego nas pasadas eleccións galegas. El País, como non, saca punta e pon o dedo acusador nun só partido. Non é o PP, cuxa trama Gürtel só interesa estender a Madrid e Valencia, nin o PSOE. Non, poñen o dedo acusador no BNG, un partido que, con toda seguridade, gastou bastante menos que os outros dous, pero cómpre enmerdalo como aos demais.

Segundo este xornal, houbo unha empresa que foi a que levou a meirande parte do orzamento do BNG para as eleccións. Unha empresa, que, até onde eu sei, leva traballando para o BNG toda a vida, e, segundo eles, beneficiouse de contratos durante o bipartito. Digo eu, pois faltaría máis, como calquera outra empresa ten dereito a contratar coa administración, e estou completamente seguro que os contratos que levou non son nin a metade do que lle facturou ao BNG ao longo de toda a súa historia, e van alá máis de 25 anos, xa que esta empresa traballou con esta organización desde que o BNG é BNG, polo menos até onde eu sei.

No desglose dos gastos do BNG aparecen outras empresas, pero o xornal parece que se esqueceu de poñer ao seu propio grupo; ou acaso os anuncios que puxo o BNG na SER saíron gratis? Seguro que non. É máis, canto lle facturou PRISA ao Bipartito polas campañas publicitarias nos distintos medios dos que é propietario este Grupo? E que, xa postos, podemos enfiar unhas cousas con outras, como fai este xornal, e saber onde chegamos.

Está clara a intencionalidade deste xornal, enmerdar tamén ao BNG; mais este grupo mediático non é quen de dar leccións a ninguén, xa que non é ningún segredo que se beneficiou moito dos distintos gobernos socialistas, e que non dubida en chantaxear a todo aquel que non se plega aos seus caprichos e intereses.

En fin. Xa que presumen tanto de obxectividade e bla-bla-blá, agardemos que mañá saian tamén as contas do PP e pasado as do PSOE, seguro que as sorpresas son maiúsculas.

Queremos Galego!!

O domingo 18 de outubro, ás 12 horas, na Alameda de Santiago de Compostela, tes unha cita pola defensa do Galego. Non podes faltar. Pásao!!

Orzamentos, aborto e cortinas de fume

O Goberno Central aprobou o sábado pasado en Consello de Ministros, e con Zapatero no G20, o proxecto de Orzamentos para o vindeiro ano 2010 e a modificación da lei do aborto.

O proxecto de orzamentos non contentan a ninguén, nin a propios nin a estraños. Apartas o discurso progre, revestidos dunha literatura de bonanzas sociais, e a conclusión á que chegas é que dentro dun ano todo che vai sair máis caro, mesmo o pan. E non me vou a estender que xa falei abondo do tema non hai moitos días.

Sobre a modificación de lei do aborto nada que dicir, só que ao mellor quédase corta, porque para min o aborto debería ser libre e gratuíto (dentro duns límites temporais, obviamente), porque ningunha muller aborta por pracer, senón por necesidade. Outros, como o “filósofo” Gustavo Bueno, machista cum laude, que leu moito, pero non entendeu nada, di que é de imbéciles, e quédase tan ancho.

En resumidas contas, que o PSOE pon en marcha o marketing político e utiliza a modificación da lei do aborto, que contenta ao electorado de esquerdas e enerva ao de dereitas, como cortina de fume para camuflar uns orzamentos que son dereitas. Mais coido que esta táctica non lle vai resultar, porque para min que o PP non vai facer causa mediática contra a lei do aborto, porque sabe que é a crise o que máis desgasta ao PSOE.

O cambio climático

Non teño ningunha dúbida de que o ser humano inflúe de xeito moi importante no medio ambiente. Arrasamos bosques, esquilmamos os mares, contaminamos o aire co fume dos coches e das fábricas, etc, e todo iso está repercutindo negativamente no clima, e lenta pero inexorabelmente nos encamiñamos a período de aumento das temperaturas, no que se vén en chamar quentamento global. Sen embargo, ao longo da historia do planeta períodos glaciacións e deglaciacións sucedéronse sen que intervira a a man do home para nada.

Déixovos a continuación un vídeo que aborda precisamente esta cuestión e que pon en dúbida a teoría de que é o CO2 producido pola actividade económica humana e o efecto invernadoiro o que está a producir o quencemento global, un problema que orixinou o Tratato de Kyoto, que tenta frear este proceso. Como dixen, este vídeo pon en dúbida esta teoría, que tardou en ser asumida polo gobernos, máis preocupados en aumentar o seu PIB que en coidar a nosa casa común, plantexando cientificamente que é o universo, máis concretamente os raios estelares e o sol, os que repercuten no cambio climático.

Como dixen ao principio eu teño claro que o home modifica o medio ambiente, mais tamén teño claro que o sol é imprescindíbel para a vida neste planeta e modificou, por tanto, o noso clima para que esta sexa posíbel. En todo caso, mirade o documental e que cada quen pense o que lle pareza máis atinado.

A imaxe da crise

O Baltic Dry Index é un rexistro de contratación de fletes marítimos de carga seca das 26 principais liñas marítimas mundiais. A estatística deste índice non pode ser máis demoledora. Desde xaneiro de 2008 até xaneiro de 2009 a caída de contratacións de fletes é espectacular, o que significa, obviamente, unha caída espectacular da demanda de mercadorías a nivel mundial, síntoma da grave crise económica na que nos atopamos.

Malia a que o gráfico é por si só moi ilustrativo, a continuación déixovos unha imaxe, que atopei en Fogonazos, dunha morea de buques mercantes ancorados fronte ás costas de Singapur á espera de que os chamen para ir a cargar, levando nese estado estático bastantes semanas. Refúxianse en Singapur por cuestións metereolóxicas, ao estar ben resgardados, e por cuestiós económicas, están preto dunha das principais zonas comerciais do mundo, Asia.

A cousa pinta mal

Nazor é a última empresa inmobiliria que medrou segundo se inchaba a burbulla do ladriño no Estado. Como as anteriores, caeu. Martinsa-Fadesa, Colonial, ... presentaron suspesión de pagos. E a quen lle deben? aos bancos e caixas, que é onde nós temos os noso aforros.

Curiosamente, fronte a esta debacle inmobiliaria, que aínda está empezando, só caiu unha caiu a Caixa Castilla-La Mancha, que tivo que ser rescatada polo Banco de España. En clave de país, Caixa Galicia, que eu saiba, con Nazor será a segunda inmobiliaria, que lle prestou cartos e que se foron polo sumideiro das perdas destas empresas especulativas. E non é a única, Caixa Nova e Banco Pastor tamén resultaron damnificados polo estourido do sector da construción. Mentres tanto, as caixas e o poder político, é dicir o PP, aínda se están a pensar se convén ou non unha fusión, malia as peticións neste sentido que lle fai o BNG.

Segundo Investors Insight, España é o burato negro de Europa. Neste excelente artigo (aquí a tradución) á economía do estado español e xeral e ao sector financeiro en particular, agárdanlle meses (e a anos) moi negros, que por mor de acadar máis e máis beneficios incharon unha burbulla que perde aire a velocidade de vertixe, e agora tratan de camuflar as súas perdas con artificios contábeis e mantendo a flote empresas que xa están mortas (empresas zombies).

Pero todos tranquilos, o PSOE vainos a subir os impostos indirectos, o que, na miña opinión, detraerá aínda máis o consumo, e os cartos que agardan recadar, irán para os de sempre, para tapar as vergonzas do sector financeiro.

Obama e a sanidade

Para este pequeno país que é Galiza, que non chega aos 3 millóns de habitantes, resultaría dramático que non contaramos cun servizo sanitario de cobertura universal e gratuíto. Daquela, desde a miña perspectiva de galego, é inasumíbel, é de tolos, que un país como Estados Unidos, con máis de 300 millóns de habitantes non conte cun servizo sanitario universal e gratuíto como o galego. É absolutamente aberrante e inhumano, manter a preto de 47 millóns de persoas sen ningún tipo de cobertura médica, nun país que pasa por ser referente en desenvolvemento tecnolóxico, mesmo no sanitario.

Obama anunciou en campaña electoral que crearía este servizo. Antes xa o intentaran outros, como Nixon e Bill Clinton, que recuaron polas presións dos lobbis sanitarios, pero hai unha sutil diferencia entre os anos 90, -os felices 90-, e o ano 2009, no que se está a soportar unha crise económica que vai a máis e que deixará a moitos americanos no paro, e polo tanto sen recursos para poder pagar un seguro médico privado.

O Presidente Barak Obama non só se xoga o prestixio dentro, e tamén fóra, senón saca adiante a lei que dea cobertura médica a aqueles que non o poden pagar, está deixando literalmente tirados a millóns de americanos con problemas graves de saúde, co problema social que iso supón. Contra toda lóxica humanitaria, as dificultades para sacar adiante a lei estanse facendo notar. Tanto é así, que, nun acto solemne como o de onte, o famoso discurso aos representantes das dúas cámaras lexislativas americanas, Obama foi interrompido en varias ocasións cando fixo referencia á reforma sanitaria.

Obama é presidente non só gracias ao votos dos americanos. Teño claro que un home negro nunca conseguiría a presidencia de non haber un acordo entre os distintos poderes económicos, porque ninguén mellor cale simbolizaba a esperanza e o cambio para a sociedade americana, unha sociedade deteriorada economica e socialmente. Agora queda por ver se os elementos máis extremistas dos poderes fácticos do pobo americano son quen de tumbar o proxecto de reforma sanitaria, pero de tumbalo, o caos será inevitábel en Estados Unidos. E quen sabe que pasará.

Que fai o Estado Español en Afganistán?

Temos que recordar que a Guerra de Afganistán iniciouna unilateralmente Estados Unidos un par de meses despois do 11 de setembro. A escusa, daquela, era que o rexime afgano, os famosos talibán, non entregaban a Ben Laden, suposto cerebro intelectual dos atentados. Levamos 8 anos de guerra e este señor non aparece, entre outras cousas porque está morto, segundo afirma Benazir Bhuto (ex-presidenta pakistaní) nunha entrevista para Al Jazeera poucos días antes de morrer asesinada en decembro de 2007.

Como todos sabemos Ben Laden non apareceu, nin aparecerá, pero Estados Unidos alí sigue, agora acompñada polas tropas da OTAN, bombardeando Afganistán un día si e outro tamén, un pobo que desde o século XIX foi cobizado polas distintas potencias imperiais (daquela Inglaterra, non hai moito a URSS, hoxe Estados Unidos).

Que terá un pobo como Afganistán que todos queren controlalo? é practicamente un deserto, non hai recursos enerxéticos, o único negocio rendíbel é o da droga e tampouco ten saídas ao mar. Pois daquela só nos queda o interés xeo-estratéxico: Afganistán está rodeado de Irán e as ex-repúblicas soviéticas, ricos en xacementos petrolíferos, por China, que xa é unha super-pontencia, e por Pakistán. Desde logo para levar a democracia e a liberdade non é, o imperio non se toma tantas molestias por iso, máis ben é a escusa que sempre utiliza para ocupar un sitio e deixar unha base militar para ter controlado ese país e presionar aos veciños (que llo pregunten a Venezuela).

Que pinta o exército español en Afganistán? pois temos que recordar que o Estado Español é membro da OTAN, con todo o que iso implica (temos que recordar que hai uns días a OTAN -así o dixeron nos medios de comunicación-, aseseinou a máis 100 persoas, todos civís, nun bombardeo, pero aquí, curiosamente, non se relaciona unha cousa coa outra). Para consumo interno están de labores humanitarias, pero na realidade están facéndolle a cobertura ao Imperio (ti mata que eu xa limo o sangue), cobertura que se verá ampliada a 1.000 efectivos, curiosamente despois de que saltara a noticia de que o exército español mantivera un combate con insurxentes.

Zapatero sacou as tropas de Irak, porque fixera unha promesa electoral. Este feito non gustou nada aos Estados Unidos, cuxo goberno -bush- ninguneou a Zapatero todo o que puideron -xa se sabe, Roma non paga a traidores-. O PSOE esforzouse en mudar esta situación, por iso, incrementou as tropas en Afganistán -hai que estar a ben cos que mandan-.

En resumidas contas, a guerra de Irak son iguais, escusáronse cnunha mentira, cunha infamia. Daquela, se Zapatero no seu momento sacou as tropas de Irak, tamén as ten que sacar de Afganistán, porque ambas as dúas guerras son iguais e por motivos moi semellantes: xeo-estratexia política e económica.

A paranoia da Gripe A, por Iñaki Gabilondo

Tamén recomendo botarlle unha ollada ao vídeo Operación Pandemia, no que tamén saen algúns dos datos apuntados por Iñaki Gabilondo.

É esta a austeridade do PP?

A falsa austeridade no Gasto do PP.

View more presentations from Xcotelo.

A fonte

Subida de impostos e demagoxia

Lendo Blog de Juán Torres López vexo un interesante artigo, -en realidade, el só copia e pega unha mensaxe que lle fai chegar un lector habitual do blog-, asinado por Luis Solana, que di que é militante socialista. Neste artigo, este señor, -o Luis Solana-, explica o que son as SICAV, Sociedades de Inversión Colectiva de Capital Variábel, que facilitan aos moi ricos pagar poucos impostos. Estes, para constituír unha SICAV, só teñen que aportar un capital mínimo de 2.400.000 euros e buscar 99 socios (hai, aproximadamente, 3.500 SICAV´s no Estado Español). Se un destes ricos non tivera os 2.400.000 euros nunha SICAV, as plusvalías xeradas tributarían ao 18%, pero como os ten nunha SICAV, tributan ao 1%. A diferencia, salta á vista, e haberá algún que lle parece moito pagar. Do mesmo xeito, se calquera de nós ten uns cartos aforrados, e non ten unha SICAV, os nosos intereses tributarían ao 18%, e punto.

Como dixen ao principio, o goberno de Zapatero conta de subir os impostos de rendimento do capital, por exemplo, o dos aforradores, que agora mesmo pagan o 18%, mais ás SICAV´s, que só tributan o 1% nin se lles vai tocar, segundo explicou Elena Salgado, Ministra de Economía.

As SICAV´s son un instrumento financeiro aprobado polo PSOE en 2005, baseándose nun regulamento de 2003 feito polo PP, regulamento que o goberno socialista non modificou, aínda que si podía facelo, sobre todo no que atinxe á súa tributación. Agora, o goberno de ZP nun acto de demagoxia, que, como se pode comprobar, secundan moitos progres, como Luís Solana, bótanlle a culpa ao PP da baixa tributación destes estes instrumentos financeiros, que en esencia son un paraíso fiscal en territorio do Estado. A Zapatero non lle gustan os paraísos fiscais, pero polo que se ve, mentres estean camuflados como as SICAV´s non hai problema.

Eu estou de acordo en pagar impostos, se iso se compensa en servizos aos cidadáns, e non en darlle cartos aos bancos. Por iso eu vexo ben que se suban os impostos, pero os que máis teñen son os que máis teñen que pagar. A realidade indica que os que máis teñen pagan proporcionalmente moi pouco comparado coas rendas máis modestas.

Oportunidade perdida

Déronse a coñecer uns datos sobre o uso do galego da franxa de idade de 0 a 3 anos, que confirman unha certa recuperación do galego, etapa que coincide coa implantación das Galecolas, dinamitadas recentemente polo PP.

Evidentemente haberá que coller os datos con certa cautela, pero se é certo, isto confirma que a política do Bipartito neste eido ía ben encamiñada. Que se podía facer máis, se cadra si, mais todo leva o seu tempo, e non se pode revertir a situación do galego da noite para a mañá.

Mágoa que as eleccións trucaran o, que parece, bo camiño que levaba a política lingüística, trucada polo triunfo do PP. E pregúntome eu, os que deixaron de votar ao Bipartito, sobre todo ao BNG, cabreados polos iates, bailoteos cos vellos, etc, etc, etc... que dirán agora?. Sinceramente, o PP será culpábel, que o é, da situación actual e futura do galego, a parte doutras cuestións importantes tamén, pero os que se quedaron na casa ou votaron en branco nas pasadas eleccións galegas deberían facer unha fonda reflexión das consecuencias para o país do seu lexítimo dereito ao pataleo.