Grazas polos sobriños de azucre

Xa sei por que o mundo anda tan mal e tan tolo, porque sempre morren as persoas boas.

Hoxe déronme unha mala noticia. Unha amiga, da miña mesma idade, morreu vítima dun cancro, unha enfermidade que parece que non lle queren por cura; non é como a gripe A, que enseguidiña se lle buscou antídoto; será que é máis lucrativa a terapia que a cura. Non sei.

Grazas polos longos paseos que nos regalamos, polas longas conversas que nos dedicamos, e polos sobriños de azucre. O cancro levoute, pero non me levará o teu recordo. Un bico en unha forte aperta.

Un PP sen complexos

Está claro que o PP desterrou definitivamente o galeguismo. Agora as bandeiras españolas xa forman parte da parafernalia mitineira deste partido español (of course!!).

Complexo

Escoito habitualmente a Radio Galega e non é a primeira vez que algún dos locutores ou locutores pronuncia a palabra complexo como “complekso”. Eu no son lingüista, mais coido que o xeito correcto de pronunciala non é tan complexo como para estes profesionais da comunicación pruncien complexo como complexo e non complekso. Outra cousa é que teñan complexo de pronunciar complekso no canto de complexo.

Reviravoltas á marxe, a televisión e radio públicas galegas teñen que ser referentes do uso correcto do noso idioma, porque ese foi un dos motivos da súa creación e non só o do entretemento.

PP-PSOE, non dan para máis

Esta montaxe explica moi ben a campaña electoral que están a facer o PP e PSOE. No canto de falar das súas propostas para Europa tíranse os trastos á cachola.Fonte

In the Ghetto

O apartheid é o que tenta instaurar o PP en Galiza. Os nenos e nenas que falen galego a un lado e os castelán-falantes ao outro, sen que se mesturen, non vaia ser. O próximo será crear reservas de indíxenas galegos, separados por muros como os que Israel separa a xudeos de palestinos. Con esta medida conseguiríanse dúas cousas, por un lado separar os galegos do non galegos, e por outro, xerar emprego no sector da construción, que boa falta fai coa crise que hai.

En fin, que hai que tomar con humor este novo ataque do PP ao galego, este absurdo que non ten pés nin cabeza. E para rematar este post, deixo unha canción de Elvis Presley, In the Ghetto, que coido bastante apropiada a este tempos.

Hai pobo!

A choiva, que sempre nos acompaña nos grandes momentos, volveu a estar presente na maior manifestación en defensa do galego que se ten visto até o momento, e que percorreu as rúas da capital de Galiza para concluír na Quintana que se quedou pequena para acoller no seu seo a tanta que xente que clamabamos que “ningún paso atrás na defensa do galego”.

Seguramente axudou, para que se dera esta catarse colectiva, as agresións que durante este último ano sufriu o galego: as declaracións e as manifestacións dos de Galicia Bilingüe, subvertendo a realidade, para acosar o noso idioma, e o PP de Feijoo, o máis extremista no fondo e na forma que se ten visto até o momento, tanto, que fará bo ao PP de Fraga.

Onte viuse que hai pobo, que hai esperanza para Galiza e para o galego. O noso idioma está nunha situación crítica e os que nos manifestamos onte polas rúa de capital galega non queremos ir a vivir a un gheto, non queremos ser “raros”, queremos vivir con normalidade o uso do noso idioma, porque se desaparece o galego, Galiza tamén desaparecerá como ente diferenciado, como ente político.

Febre global

Nos últimos días os medios de comunicación en xeral non falan doutra cousa: a gripe A. Tanto é así, que esta febre é a noticia destacada en todos os medios, incluído a internet. Malia esta febre informativa, esta gripe só ten a dubidosa honra de ter afectado a apenas un milleiro de persoas en do primeiro mundo, porque esta gripe é un pouco discriminatoria, deixando de lado a boa parte da humanidade que ten problemas máis graves, mesmo de saúde pública, que esta enfermidade, que, en declaracións do primeiro afectado do estado español, é unha “simple gripe”.

Como dixen esta gripe acapara toda a atención mediática do primeiro mundo. Sen embargo este mesmo primeiro mundo ten problemas moito máis graves que segan a vida da miles de persoas ao ano. Sen ir máis lonxe os accidentes de tráfico, cuxo goteo continuo de vidas humana apenas inquieta aos medios informativos e aos políticos. Pero volvendo aos problemas de saúde, o cancro é seguramente a enfermidade máis grave coa que se enfronta o primeiro mundo, que afecta e afectará a meirande parte da poboación, e sen embargo os medios só en contadas ocasión lle prestan atención que un tema coma este se merecería, ao meu ver. A SIDA tamén poder ser outra pandemia, que tampouco acapara a atención dos medios, seguramente se deba a que, como me dixo un amigo o outro día, iso xa non é noticia, e xa non xera negocio.

Toda crise económica leva aparellada a súa “peste”, e a primeira crise do século XXI, xa ten a súa, a Gripe A, e haberá que agardar para ver o sentido desta “febre planetaria”, cuxa repercusión mediática non garda relación coa importancia real desta enfermidade. É a miña opinión.