Desesperación

A Xunta Electoral vén a ratificar o xa anunciado hai uns días: os emigrantes que queiran votar teñen que aportar a fotocopia do DNI ou pasaporte no sobre da votación. É unha solución a medias, e insolidaria cos electores da propia terra. Eu se quero exercer o meu dereito ao voto teño que ir a un colexio, ensinar o DNI -orixinal, non valen fotocopias-, e se estou no ceso podo votar. Os emigrantes desta volta teñen que enviar unha “fotocopia”, e con iso xa poden exercer o seu dereito a elixir os seus representantes.

Por se algunha dúbida tiñamos a resolución da Xunta Electoral Central vén a ratificar o que moitos sospeitábamos, que na emigración podía votar calquera, xa que ninguén garantía a limpeza deste proceso.

O curioso é a actitude do PSOE nesta cuestión. Se en 2004 esixía limpeza e garantías, e dixo en máis dunha ocasión que, de gobernar, reformaría o voto emigrante, hoxe pelexa para que os emigrantes poidan votar sen garantías de ningún tipo, nin sequera lles valen as fotocopias. Esta actitude denota moita desesperación pola súa parte, actitude que pode ser debida a dúas cousas: a unha maioría absoluta do PP ou a que se reduza a diferencia que teñen co BNG.

Manipulación

Un exemplo de como un medio de comunicación cambia un titular en función dos seus intereses.

O meu titular sería: “Dos doce Conselleiros só aproban 2: Alfredo Suárez Canal e Fernando Blanco, do BNG”.

Tes o Galinux?

Máis información...

Píllase antes a un mentireiro que a un coxo

Zapatero no Cara a Cara de TVE: “No prometí el pleno empleo. Puse ese objetivo porque veníamos de la tasa de paro más baja de la historia”.

Este é o carteliño que utilizou o PSOE na campaña electoral das xerais de 2008. Pero por se isto non fora suficiente, temos o Boletín Oficial do Congreso para concluír que Zapatero é un mentireiro. Na sesión do 3 de xullo de 2007, o Presidente dixo textualmente: “Lo enunciaré de forma sencilla pero ambiciosa: la próxima legislatura lograremos el pleno empleo en España. (Aplausos.) No lo quiero con carácter coyuntural, lo quiero definitivo y eso requerirá nuevos cambios en las condiciones estructurales de nuestra economía, entre otras cosas porque tampoco quiero alcanzar ese objetivo a cualquier precio. Solo lo quiero —y así lo formulo— en la línea de nuestra última etapa, el empleo estable. Estamos en condiciones de comprometer un objetivo: la reducción de la temporalidad hasta situarla en el 25 por ciento en 2012.”

Eu tamén son Anxo Quintana

Curiosa campaña que puxo en marcha o BNG na rede, á que lle saíu unha secuela bastante divertido, mesmo diría que máis ca orixinal.

O Presidente nos biosbardos

Eu non sei nada de marketing político, pero unha cousa cae de caixón: alguén que se presenta a unha elección democrática ten que mirar de fronte á xente que lle vai votar, mirarlle aos ollos. Penso eu. Pero non o deben pensar así no PSOE que sacaron unhas imaxes de Touriño mirando para saber onde e pensando nos biosbardos. Máis fotos.

Curiosa coincidencia

Nos últimos días os medios de comunicación xa apenas informan da guerra na faixa de Gaza, xa non é noticia, é máis preocupante saber o estado do tempo e as consecuencias que provocan as nevaradas. Pero a guerra continúa con toda a súa crueza contra o pobo palestino coa indiferenza da comunidade internacional, que só se limita a facer declaracións de intencións, como Zapatero onte en Ourense, pero sen ningunha consecuencia práctica.

Mais a guerra non se limita ao campo de batalla de Gaza. Israel estende o seu apartheid sobre o pobo palestino dentro do seu propio Estado, xa que en no país hebreo viven perto de millón e medio de árabes-palestinos, que a partires de hoxe non terán representación no parlamento xudeu, porque así o decidiu a Comisión Central Electoral israelí, que considera que os tres partidos non recoñecen o Estado de Israel, a parte de conivencia cos “terroristas” palestinos, e prohibe que participen nas eleccións democráticas do vindeiro mes de febreiro.

Aínda que para ver algo semellante non fai falla ir tan lonxe. En Euskadi, o vindeiro día 1 de marzo tamén se celebran eleccións, e, como vén acontecendo nos últimos tempos, a esquerda abertzale, que creou unha nova plataforma electoral, case con toda seguridade será ilegalizada e tampouco poderá presentarse ás eleccións, xa que din que é unha continuación de Batasuna, aínda que as persoas que constitúen esa plataforma electoral non teñan causas pendentes coa xustiza.

A isto ocorre en dous estados democráticos.

O fútbol e a solidariedade

Nas nosas latitudes poucos deportes hai tan mediáticos como o fútbol, que enche estadios cada fin de semana por toda a xeografía do Estado. É de dominio público que está tremendamente endebedado e que todo o que hai arredor del é publicidade; así vemos que as camisolas e os pantalóns dos futbolistas levan publicidade, os balados, as roldas de prensa, mesmos nos adestramentos hai publicidade, sobre todo nas equipas grande. En cada esquina hai publicidade, porque os que dirixen o fútbol saben que esas mensaxes publicitarias chegan a moita xente, e iso tradúcese en ingresos. Pero o fútbol tamén é distración, é entretemento das masas, o que explica a pasividade das autoridades fronte ás escandalosas débedas dos clubes e do fútbol en xeral.

Como dixen ao principio, a publicidade rodea ao fútbol por todas partes, mais os futbolistas non poden exhibir calquera tipo de publicidade, antes ten que pasar por caixa, e senón multa. Iso foi o que lle pasou a Kanuté, futbolista do Sevilla CF, que foi multado con 3.000 euros polo Comité de Disciplina Deportiva, por exhibir unha camise de apoio a Palestina.

A solidariedade saíulle cara a Kanuté. Pero é curioso o artigo que lle aplicaron para sancionalo e que di así: “el futbolista que exhiba cualquier clase de publicidad, lema o leyenda, siglas, anagramas o dibujos, sean los que fueren sus contenidos o la finalidad de la acción, será sancionado como autor de una falta grave”. O curioso é que sancionen a Kanuté por unha camise que levaba oculta até que marcou un gol, e non digan nada da publicidade de 888.com, un casino on-line, que levan todos os xogadores do clube.

Este absurdo deberase a que no fútbol até a solidaridade pasa por caixa, así se explica que as camisolas do Barça teñan publicidade de Unicef ou que cada nadal teñamos que ver os soporíferos partidos dos amigos de Ronaldo frote a outro combinado exótico. En fin, fútbol é fútbol.

Apaga a TVE

Hoxe enterámonos, para asombro de inmensa maioría dos galegos, que a TVE, a televisión de toda a vida, a pública, a de Madrid, vai facer un "face to face" con Touriño e Feijoo, descartando a Quintana, descartando ao Vicepresidente da Xunta, descartando a unha parte do goberno galego dos últimos catro anos.

Quintana non estará no debate, mais estará presente durante todo o debate, porque como Feijoo se cinga ás áreas de goberno do PSOE o debate remata en cinco minutos.

De todos os xeitos, eu seguirei a recomendación dos "Dios Ke Te Crew" e apagarei a TVE e punto.

A guerra como espectáculo

Como se dun espectáculo dun centro comercial se tratara, os mozos e mozas veciños da faixa de Gaza, divírtense ollando as bombas caer sobre os seus veciños palestinos. Lémbrame aquelas outras, nas que aparecía unhas nenas xudeas asinando as bombas que o seu exército ía botar, esta volta, contra o pobo do Líbano.

Imaxinarán que é unha película, que os de alí son malos, e polo tanto deben morrer, e nas películas ninguén chora a morte dos malos; só se chora a morte dos bos, e aprenderon (aprendimos), a forza de ver películas "Made in Hollywood", que os bos son eles e tamén nós, os que vivimos en occidente, que é onde mellor se vive, e que ninguén se queixe, non vaia ser que pasemos a sermos os malos, e daquela... mellor non protestar.

Sin palabras

Israel acaba de bombardearlle a escola

A escola era da ONU, aínda que dá igual, era unha escola, pero a ninguén lle importa e a Israel menos.

Eu non teño palabras para calificar este feito. Sen embargo, Zapatero as sóbranlle palabras para non dicir nada, o mesmo que Obama, que por fin abriu a boca para dicir que non ía dicir nada, Será que os nenos non cotizan en bolsa.

Mentras tanto, Hugo Chávez expulsou ao Embaixador Israelí.

E os medios que?

Israel non deixa entrar a ningún medio comunicación en Gaza. Se isto mesmo o fixera Chávez ou Fidel correrían ríos de tinta.

Onde están os xornalistas e as asociacións que tanto se alporizaron e tantas desculpas solicitaban polo, segundo eles, insultos do deputado do BNG Bieito Lobeira? Que din disto agora? Van a facer algo?. Coido que seguen a estratexia de Obama.

Gaza, o campo de concentración máis grande do mundo

Paralelismos

Cando lin as declaracións de Bush sobre os bombardeos de Israel sobre Gaza, culpando a Hamas do que estaba sucedendo en Gaza, recordei unha secuencia da película “Soy la Juani”, de Bigas Luna, onde un “machito” maltrata física e psicoloxicamente á súa compañeira, responsabilizándoa do “castigo” inflixido por non plegarse aos seus desexos.

O pobo palestino tampouco se dobrega nin se acovarda. Leva décadas sufrindo, leva décadas vendo como cada día que pasa os seus dereitos son pisoteados mentres a comunidade internacional mira para outro lado.

Desde distintas instancias políticas e institucionais ínstasenos a non permanecer impasíbeis fronte a violencia machista, denunciándoa ou actuando impedindo unha agresión como fixo o profesor Neira. Sen embargo, no caso palestino esas mesmas instancias políticas e institucionais actuan con covardía, e dende a India, como fixo a Vicepresidenta, Fernández de la Vega, ou dende os despachos como fan na UE, instan unha e outra vez a Israel a que depoña as armas. Mais iso xa o fixeron hai unha semana, e o resultado xa o vemos todos: 500 palestinos mortos e os que virán coa invasión.

Por iso, cómpre actuar, e un primeiro paso é illar politicamente a Israel rompendo as relacións diplomáticas con este estado terrorista, como pediu o BNG, e posteriormente, se isto non dá resultado, sancións económicas.

Non facelo, é dicir, non actuar, é ser cómplice da violencia que sofre Palestina por parte de Israel, porque o pobo palestino non é o responsábel desta situación, o culpábel é Israel e o seu expansionismo, e a comunidade internacional que permite que esta situación dure 50 anos.

Quítate ti para poñerme eu

Este mapa que vedes a continuación explica moi ben como estaba a situación antes da creación ad hoc do estado de Israel en 1947 por parte das potencias ocupantes naquel intre, para acoller a todos os xudeos dispersos polo mundo adiante, deprazando aos palestinos. Como se pode observar a colonización xudea das terras palestinas foi de menos a máis, e hoxe xa se pode ver que controlan a meirande parte de Palestina, quedando o pobo palestino reducido dous illotes divididos controlados como auténticos guetos polo estado de Israel.